bericht uitParijs

De Fransen hebben de tacos gekroond tot hun eigen snack. Maar wat hem nou zo Frans maakt?

De tacos komt in 40 duizend varianten, maar dit is de essentie: een tortilla gevuld met vlees naar keuze, kaassaus, een tweede saus naar keuze, een tweede vleessoort naar keuze en friet.  Beeld Getty
De tacos komt in 40 duizend varianten, maar dit is de essentie: een tortilla gevuld met vlees naar keuze, kaassaus, een tweede saus naar keuze, een tweede vleessoort naar keuze en friet.Beeld Getty

Om succesvol te integreren had ik voor mijn vertrek naar Frankrijk verschillende strategieën bedacht. Een daarvan hield in dat ik zo veel mogelijk gelegenheden zou aangrijpen om iets nieuws te eten of drinken. In de categorie goede voornemens is dat er een die je vrij eenvoudig kunt volhouden, zeker in Frankrijk, en al helemaal in de straat waar ik ben komen wonen. Die is namelijk een lange aaneenschakeling van eetgelegenheden, hier en daar onderbroken door een boekwinkel of bloemenzaak.

Dat proeven is overigens een heel ritueel. Op vrijdagmiddag is het hier filelopen, dan verzamelt de buurt zich op de stoep voor een kleine estafette langs bakker, wijnwinkel en delicatessenzaak. Denk niet even snel een fles van het een of ander te kunnen kopen. De keer dat ik dat probeerde, werd ik subtiel gecorrigeerd voor mijn onverschilligheid. Ik liep pas de deur uit na ten minste een klein exposé over de druivensoort, de streek van herkomst en weersomstandigheden ter plaatse van de fles wijn naar keuze. Les geleerd.

Een culinair experiment dat al een tijdje op mijn lijstje stond, was de Franse tacos. Tacos ja, met een hoorbare s. Franse tacos. Een curieus fenomeen waarmee ik voor het eerst kennismaakte in Marokko. In mijn toenmalige woonplaats Rabat schoten de Franse tacosfilialen als paddestoelen uit de grond. Tacos de Lyon, Tacos de Nice, Tacos de Paris – elke plek even helverlicht en ingericht met min of meer hetzelfde plastic meubilair.

Pas toen het Franse culturele tijdschrift Les Inrockuptibles er een reportage aan wijdde, begreep ik dat het om een serieuze kwestie ging. Door de Fransen zelf tot Franse snack gekroond, omarmd door de rapscene en de aanleiding voor een heuse documentaireserie over de oorsprong van de Franse tacos, Tacos Origins (spoiler: de exacte herkomst blijft ongewis).

Zo kwam het dat ik onlangs de roze loper betrad van New School Tacos in Montmartre voor een copieuze lunchexpeditie. Ik had eigenlijk een kater willen hebben, of tenminste, ik had bedacht dat de Franse tacos goed katervoedsel zou zijn. Maar met een licht ontbijt en veel koffie die ochtend was ik er evengoed klaar voor.

De tacos komt in 40 duizend varianten, zo had ik op de website van een andere keten gelezen. Maar dit is de essentie: een tortilla gevuld met vlees naar keuze (zoals cordon bleu, kipnuggets of kebab), kaassaus, een tweede saus naar keuze, een tweede vleessoort naar keuze en friet. Als alles erin zit, wordt de tortilla tot een vierkant gevouwen en gegrild. (New School heeft ook een veggie-variant, met groenten in plaats van vlees. Die bestelde ik, maar welke groenten het waren kon ik niet thuisbrengen.)

De eerste hap was veelbelovend. Knapperig buitenkantje, lekker warme frieten, en de huisgemaakte kaassaus had een hint van gruyère. De tweede hap proefde ik alleen saus. Bij de derde vreesde ik dat mijn aderen zouden dichtslibben en wenste ik dat ik het ding to go had besteld, zodat ik op zijn minst in beweging zou blijven tijdens het eten. De tacos was intussen veranderd in een soort lichtgeel mengsel waarin tortilla, friet, groenten en kaassaus een geheel vormden. Zelfs de harissa was in al het calorisch geweld in het geel opgegaan.

Wat maakt de tacos eigenlijk Frans, stelde ik de jongen achter de balie uiteindelijk toch maar de hamvraag. Simpel, antwoordde Hassan zonder twijfel. ‘De kaassaus, en dat we de friet in het broodje doen, en niet ernaast.’

Meer over