De enige echte

Zelfs de allergrootste eikels, die je graag een jaartje zak zou toewensen, ontkomen aan hun straf. Sint heeft een onbegrijpelijk ruim hart

Aleid Truijens

Hij komt, hij komt! Sterker, ik heb Hem zelf al gezien. Omdat niemand bij mij thuis bij zijn beeldscherm vandaan te sleuren was, ben ik vorige week maar in mijn eentje naar de intocht gaan kijken. Een beetje zielig, dat geef ik toe, maar ik geloof nu eenmaal in Sinterklaas.

Naarmate de Goedheiligman dichterbij kwam, en onze hartjes sneller klopten, ging het harder regenen. Twee kleuters hielden het voor gezien en gingen in hun afgedekte bakfiets zitten, terwijl hun moeder, met pietenmuts, opgewonden stond te springen en te zingen, zoals alle andere ouders.

Sneu
Het was ook een sneue optocht. Een paar afgeschreven praalwagens met vale kartonnen cadeaus en een lusteloze pietendrumband, dat kan kinderen die gewend zijn aan de knotsgekke, hyperspannende avonturen die Sint dagelijks op tv beleeft, echt niet meer boeien. De tv-held overschaduwt de mythische heilige – zorgelijk. Maar de enige echte Sinterklaas zwaaide minzaam, naar mij alleen, en toen een pietje achterop mijn fiets sprong – ‘effe uitrusten’ - sloeg mijn hart over.

Wat een mooi feest is het toch. Een van de weinige gelegenheden waarbij je je in anderen moet verplaatsen om een snaar te raken. Een heerlijk avondje vol fijne, huisbakken kunst en poëzie, liefdevolle spot en parodie. Schitterend verhaal ook: een alwetende bisschop, met een Boek waarin Alles staat; een boot vol blijmoedige slaven, die ’s nachts door je huis sluipen en namens de baas stouteriken tuchtigen met hun roede – wat nooit gebeurt, maar het kán, dat houdt de schrik erin.

Als alle goede verhalen is het Sinterklaasverhaal volkomen onlogisch, schaamteloos moralistisch en ten diepste waar. Daar kan die onbenullige dikzak op zijn slee een puntje aan zuigen. Terecht weigert elk kind dat goed bij zijn hoofd is, in hem te geloven. ‘Ho, ho, ho’– wat een tekst.

Eikels
Zelfs de allergrootste eikels, die je graag een jaartje zak zou toewensen, ontkomen aan hun straf. Sint heeft een onbegrijpelijk ruim hart. Wat zouden Prem Radhakishun, Eric Lucassen, Richard de Mos en James Sharpe dit jaar voor surprises krijgen? Hoe wast Sint hen op rijm de oren?
Dit jaar zal mijn moeder er niet bij zijn. Langzaam dooft haar lichtje uit. Wij moeten haar vaste rituelen erbij verzinnen: ‘Lees jij het gedicht voor? Ik ben mijn bril vergeten’, en ‘Geef een oud mens toch niet zulke dure dingen, Sint!’

Sint bestaat. Verhalen bestaan langer dan mensen. Verhalen zijn het enige tegengif tegen het leven, dat zonder plot of moraal voortdendert en uitdooft als een nachtkaars. Sinterklaas is niet levensmoe, heeft geen enge ziektes en gaat nooit dood, dat scheelt. Als er een hemel is, dan staat daar straks een ontvangstcomité van gevleugelde pietjes klaar, met mijn moeders naam in chocoladeletters.

Meer over