Bellen metcorrespondent Patrick van IJzendoorn

‘De Engelsen hebben hun hoodoo verdreven’

Na de historische overwinning op Duitsland ligt de weg naar de finale voor Engeland open, al weten we inmiddels dat je je daar nooit te vroeg op moet verheugen. Gaat Engeland voor het eerst sinds 1966 succes behalen op een eindtoernooi? We vragen het onze correspondent Patrick van IJzendoorn.

Britse voetbalfans vieren de overwinning van hun team.  Beeld AP
Britse voetbalfans vieren de overwinning van hun team.Beeld AP

Goedemorgen Patrick, is it coming home?

‘Ja, daar lijkt het wel op. Ze hebben zo veel vertrouwen gekregen na de overwinning op de grote rivaal Duitsland. Ik zag een mooie kop in de Daily Star: ‘Engeland don’t lose to Germany’. Dus niet eens gewonnen, maar níét verloren, haha. Zo diep zat het. De Britten zijn echt bijzonder opgelucht, ze zijn af van wat ze hier een hoodoo noemen. Een soort spook, een plaaggeest.

‘Mensen dromen hier nu van een groot succes. Ze spelen nu zaterdag tegen Oekraïne, dat is toch wel te doen. Daarna moeten ze in de halve finale tegen Denemarken of Tsjechië, dat is ook te doen. Als ze de grote rivaal kunnen verslaan, moet dat ook wel lukken. Engeland liet in feite hun beste creatieve spelers op de bank tegen Duitsland. Ze hebben zo veel achter de hand. België zou normaal hun grootste uitdager zijn, maar ze missen De Bruyne mogelijk tegen Italië. Dus ik zou zeggen dat Engeland het tegen Italië of Spanje op moet nemen in de finale.

‘Maar we moeten niet te ver vooruitlopen. Het zou heel Engels zijn om nu van Oekraïne of Tsjechië te verliezen.’

Je was er gisteren bij in Wembley. Begrijp ik nou goed dat je op de fiets naar het stadion gaat?

‘Ja zeker! Ik fiets erheen, op een oude Gazelle uit de jaren tachtig met trommelremmen. Dan word ik inderdaad nogal gek aangekeken ja, een journalist met een stropdas op zo’n oude fiets. Maar ik vind het wel een mooie fietstocht: 27 kilometer lang, langs het paleis, het kanaal en het Hyde Park. Een goed moment om even na te denken over de wedstrijd en wat je erover kan schrijven.’

Wat trof je aan toen je terug naar huis fietste?

‘Veel juichende Engelsen, dat was wel een bijzonder gevoel. Vooral rondom pubs en in de grote beer gardens werd veel gefeest. Wildvreemden vielen elkaar in de armen. En dat was toch weer voor het eerst sinds de coronatijd dat er op zo’n uitzinnige manier werd gefeest.

‘Ook het stadion, Wembley, was voor het eerst weer half vol. Maar dat voelt als een vol stadion. Ook dat was een totaal nieuwe ervaring. Het enorm luide meezingen van het volkslied door het publiek, dat leek wel een heel nieuw geluid. Maar het mooiste nummer is natuurlijk het Football’s Coming Home, dat wordt het hardste meegezongen. Geweldig catchy nummer, mooie teksten, lekkere melodie. Maar ook wel een nummer dat de Engelsen nerveuzer maakt. Het brengt zulke hoge verwachtingen.’

Football’s coming home

‘Rond het EK van 1996 in Engeland brachten twee Engelse cabaretiers het nummer ‘Three Lions (Football’s Coming Home)’ uit, een verwijzing naar het terugkeren van het voetbal naar het land waar het ontstaan is. Engeland vloog in de halve finale uit (tegen Duitsland), maar sindsdien is het de leus van iedere overenthousiaste Engelse supporter. En de stok om mee te slaan voor andere smalende voetbalsupporters als Engeland er dan toch weer uitvliegt.’

Dat magische Wembley moeten ze na vier duels nu wel weer verlaten.

‘Klopt, de wedstrijd tegen Oekraïne is in Rome. It’s coming Rome’, kopte The Guardian. Daarna gaan ze weer terug naar Wembley voor de halve finale en finale. Als ze in de halve finale tegen Denemarken moeten is de rest van Europa natuurlijk wel voor de Denen.’

Terug op aarde is nog meer goed nieuws: een wapenstilstand in de slag om de worst. Een opluchting voor de Britten?

‘Nou, ik denk met name voor de Noord-Ieren. Daar ging het om, dat het vervoer van worsten van het Britste vaste land naar de Noord-Ieren zou komen te vervallen. Dus in Noord-Ierland is wel enige blijdschap, dat het nog niet zo hard gaat. Maar voor de Britten zelf valt het wel mee. De meeste worsten maken ze hier zelf. Ik heb dat akkoord hier ook nog niet zo voorbij zien komen in de media.’

Vandaag is het ook de laatste dag voor EU-burgers die in het Verenigd Koninkrijk wonen om een verblijfsvergunning aan te vragen. Heeft dat nog voor problemen gezorgd?

‘Dat valt wel mee. Er zijn de laatste weken wel veel verhalen gepubliceerd over individuele gevallen die tot het laatste moment hebben gewacht en nu dus nog niet weten of ze mogen blijven, of toch moeten vertrekken. De aanvraag kon drie of vier jaar, maar veel mensen hebben dus tot het laatste moment gewacht, die zijn het blijven uitstellen. Daardoor is bij het ministerie van Binnenlandse Zaken hier een achterstand ontstaan. Dus veel mensen hebben nog geen uitslag gekregen. Daar staat een paar weken voor.

‘Het is wel een enorm karwei geweest voor het ministerie, want de verwachting was dat er 3 miljoen EU-burgers in het VK zijn. Maar dat is een enorm lage schatting geweest, in werkelijkheid zijn er bijna 6 miljoen aanvragen binnengekomen. De Britse overheid heeft het aantal EU-burgers ontzettend onderschat. Dat is wel heel opmerkelijk. Er is ook geen basisadministratie met een BSN-nummer. Men heeft geen idee wie hier woont.’