De Els Borst van GroenLinks

Een van de opvallende nieuwkomers op de maandag gepresenteerde kandidatenlijst voor GroenLinks is Corrie Hermann. Zij wordt hier en daar al aangemerkt als de Els Borst van GroenLinks, al was het maar omdat ze haar sporen in de gezondheidszorg heeft verdiend....

MILJA DE ZWART

Van onze verslaggeefster

Milja de Zwart

DEN HAAG

Ze is pas een halfjaar lid van GroenLinks, maar de nummer acht op de kandidatenlijst heeft al een bijnaam: de Els Borst van GroenLinks. Corrie Hermann (65) lacht er wat om en zegt: 'Zoals Els Borst zich zeer vereerd voelt om met de koningin vergeleken te worden, zo voel ik me zeer vereerd om vergeleken te worden met Els Borst.'

Beiden zijn arts en ze kennen elkaar uit de Nederlandse Vereniging van Vrouwelijke Artsen, waarvan Hermann voorzitter is geweest. Maar veel andere overeenkomsten ziet Hermann toch niet. 'Borst was directielid van het academisch ziekenhuis in Utrecht; dat is nog wel iets anders dan directeur van de GGD Midden-Kennemerland.'

Hermann is na Femke Halsema de tweede hooggeplaatste nieuwkomer op de kandidatenlijst van GroenLinks. Dat ze niet stamt uit een van de vier kleine linkse partijen die in 1989 tot GroenLinks fuseerden en dat ze geen bekende partijtijger is, geldt als een pre. Na een geanimeerde discussieavond met Kamerlid Marijke Vos werd ze dit voorjaar lid van de partij.

Hermann was politiek op weg van de PvdA naar GroenLinks, en het lidmaatschap was 'maar een stapje verder', zegt ze. Alleen stuurde ze met haar briefje naar het partijbureau een cv'tje mee en de mededeling dat ze ook wel wat wilde 'doen'. Haar pensionering verschafte haar daartoe de tijd. Enige dagen voor haar zomervakantie stond prompt partijvoorzitter Ab Harrewijn voor de deur met de vraag of ze zich voor de Tweede Kamer wilde kandideren.

Ze vat het op als een soort lotsbestemming. 'Ik word nogal eens voorzitter van een vereniging. Of ik grijp de hamer, of ze gooien hem mij toe. Maar tegen de partijvoorzitter heb ik gezegd: ''Als ik niet in de Kamer hoef, wil ik wel op de lijst''.' Dat ze nu op een verkiesbare plaats staat - in de peilingen staat GroenLinks op zo'n acht Kamerzetels - schrijft ze toe aan 'aardige mensen in de kandidatencommissie die mij overhaalden'.

Sinds de eerste GroenLinkse fractievoorzitter Ria Beckers uit de Tweede Kamer ging, mist de partij deskundigheid op het gebied van volksgezondheid. Hermanns achtergrond als sociaal geneeskundige, voormalig bestuurslid van artsenorganisatie KNMG en nu nog lid van het Centraal Medisch Tuchtcollege wekte daarom belangstelling.

Nummer acht op de lijst is niet zonder meer verkiesbaar, beseft Hermann. 'De kiezer moet wel meewerken', zegt de kandidatencommissie daarover.

Hoewel ze niet zonder opvattingen is: 'Dat hele Montignac-dieet is onzin. Ja, natuurlijk zegt het halve land dat het wel werkt. Als je dingen niet eet, dan helpt dat. Zo heb je ook mensen die alleen op de oneven stoeptegels stappen als ze naar een sollicitatiegesprek gaan.'

Hermanns terrein is zoals ze dat zelf noemt 'de gemeenschapsgezondheidszorg': de jeugd- en de bedrijfsgezondheidszorg, de financiering en de organisatie van de gezondheidszorg en de uitwerking van het sociaal stelsel daarop, zoals de Ziektewet en de WAO.

Het Kamerlidmaatschap dat zich nu aandient, noemt ze 'de superklus op gezondheidsterrein', ook al is het maar voor een kleine oppositiefractie. 'Ik ben ook maar 1 meter 60, maar dat zegt niets over mijn argumentatie en overtuigingskracht.'

Het jachtige leven van een Kamerlid schuwt Hermann niet. 'Wat ik niet meer wil, is van maandagochtend vroeg tot vrijdagavond laat sjouwen, een stapel werk mee voor in het weekeinde en dat zo door tot en met de laatste dag voor de vakantie.'

Maar ze vindt het geen probleem als ze af en toe onverwacht moet opdraven. 'Bij de GGD draaide ik politiediensten en als iemand zich voor de trein had gegooid, moest ik ook 's nachts mijn bed uit als gemeentelijk lijkschouwer.

'Bovendien kunnen vrouwen die, zoals ik, een carrière hebben gehad plus een gezin en een huishouden, vanaf de kapotte fiets tot de pianoles en de verjaarscadeautjes voor de kinderen, wél organiseren. Zitting nemen in de Tweede Kamer betekent niet dat je alles gelezen moet hebben en al het voorwerk zelf moet doen.'

Meer over