DE DOOD VAN DICHTBIJ

De dood is een levensvoorwaarde. Zonder uitzicht op het sterven..

is elke handeling in het leven zinloos, betoogt Jan Wolkers

in zijn voor deze kerstspecial geschreven essay.

Dat klinkt heel logisch.

Toch is de dood in onze cultuur heel lang weggestopt in achterafkamertjes:

zwaar, zwart en op afstand.

Onze speurtocht naar het levenseinde maakt duidelijk

dat de dood langzamerhand dichterbij is gehaald.

Het is allang geen taboe meer, omgeven door een rouwrandje.

De uitvaartindustrie speelt daar handig op in. Vriesdrogen, begraven worden

in je eigen boekenkast of as van de overledene uit een luchtballon laten waaien;

het kan tegenwoordig allemaal.

Niemand neemt meer genoegen met 'zomaar zes plankjes', het moet zo persoonlijk

mogelijk. De dood kan als het ware worden gevierd, als het leven zelf.

Daarmee begrijpt u wellicht waarom we dit thema

voor het eindejaarsnummer hebben gekozen, ook al staan de kerstdagen voor velen in het teken van licht, feest, vrolijkheid en geboorte.

Dit jaar stierven Karel Glastra van Loon, Herman Berkien, Willem van de Sande Bakhuyzen en Louis Ferron.

Hun weduwen vertellen in dit nummer openhartig over rouwen

en hoe verder te leven zonder je grote liefde.

Net als deze weduwen openden nabestaanden en terminaal zieken ruimhartig

hun deuren voor ons. Ze lieten zichzelf en hun overleden dierbaren fotograferen

en vertelden zonder voorbehoud hun verhalen.

En die gaan opvallend vaak over hoop, troost en liefde.

Prettige, vrolijke kerstdagen. Op 7 januari is Volkskrant magazine er weer.

Meer over