De Dead Elvis Grin en de verspreking van Reinout Oerlemans

De hele zondagmiddag probeerde ik de Dead Elvis Grin op het gezicht van Lance Armstrong te ontdekken, zodat ik vervolgens mijn hele netwerk van mede-Tourfanaten alvast zou kunnen sms-en dat Lance op punt van exploderen stond....

Bert Wagendorp

Volgens Daniel Coyle, auteur van het prachtige Lance Armstrong's War, ziet de DEG er zo uit: hoofd naar voren gebogen, grimas om de bovenlip, lijkbleek gezicht. Het is niet bekend of een en ander ooit in werkelijkheid is waargenomen, of dat het hier een hypothese betreft. Vermoedelijk het laatste.

Je wilt zo graag dat Lance héél even, desnoods ééntiende seconde of zo, de indruk wekte dat hij ook wel een beetje moe is. Maar het enige dat ik zondag zag was Lance die gedurende een loodzware klim in dat shirt van hem zat te praten.

Dat is zo'n beetje het laatste primitieve element aan Lance, dat microfoontje onder het shirt. De halve wereld loopt inmiddels met van die handsfree microfoons voor de mond, maar hij heeft iets onder zijn shirt.

Je zou toch van een sponsor als T-Mobile verwachten dat ze in elk geval op dat gebied met iets superieurs zouden komen, zodat Der Jan Lance tenminste nog op één punt de loef kan afsteken.

Lancie, guck mal was ich habe!'

Damn it!

Maar nee, ook Der Jan mompelt ouderwets in zijn shirt.

Lang niet zo vaak als Lance trouwens. Ik weet niet wat Lance allemaal zit te doen tijdens een beklimming hors catégorie, maar ik vermoed zo langzamerhand dat hij met Sheryl belt of ze het nog steeds naar de zin heeft in de Tour, even bijbept met moeder Linda en dan maar eens bij Johan Bruyneel informeert of er nog wat te eten en drinken kan doorkomen

of dat hij soms zelf wat moet bestellen bij de eerstvolgende afhaalchinees langs de route.

En als hij niet belt, zie je Lance uitgebreid met zijn ploeggenoten praten over de koers. Tenminste, dat hoop je dan maar, dat het daarover gaat. Het kan ook best zijn dat hij Popovitsj uitlegt hoe je bij de leukste nachtclub van Austin komt en Azevedo de regels van Texas Seven-poker bijbrengt.

Je zag Lance vorige week op de helse flanken van de Galibier ook een paar keer vriendelijk glimlachen in de camera en even dollen met de motorrijder. Dat kan natuurlijk niet, dat gaat zwaar ten koste van de mythe.

Zo vind ik er niks meer aan hoor. Hij kan toch op z'n minst wel doen alsof het niet meevalt de Tour te winnen?

Maar Lance sprint na de moordende koninginnenetappe direct naar Hincapie om hem te feliciteren, werkt de truienceremonie af en stapt fris als een hoentje in de helikopter om in het hotel nog even bij te trainen, de beurskoersen te checken, interviews te geven, een paar uit de VS overgevlogen vips te onderhouden tijdens een copieus diner en de onderhandelingen met diverse sponsors af te ronden, alvorens hij zich met Sheryl terugtrekt voor een lange liefdesnacht.

Dat noem ik de legende van de Tour vermoorden.

Zaterdagavond zat Reinout Oerlemans aan tafel in de Avond -etappe. Naast hem zat zijn vriendin, ex-wielrenster Daniëlle Overgaag. Ik zat halfsoezend te kijken, tot ik opeens opschrok van een hoogst alarmerende uitspraak van Oerlemans.

'Ik denk dat Lance volgend jaar gewoon weer aan de Tour meedoet', zei hij. 'Wááát?', riep Mart, die ook acuut in de stress schoot. Wat wist deze buitenstaander dat híj niet wist?

Buitenstaander? Daniëlle Overgaag is de oude geliefde van Lance! Zou Lance tegenover haar in het diepste geheim misschien iets hebben losgelaten wat Oerlemans hier in al zijn naïeve onschuld gewoon op straat gooide: Lance terug in 2006?

'Ik denk het niet hoor', zei Daniëlle, maar dat klonk verdacht veel naar redden wat er nog te redden viel. Ze keek Reinout verwijtend aan, dat zag je duidelijk.

Vorige week kreeg ik een smsje van onze Tourverslaggeefster. Ze had gedroomd dat het april 2006 was en dat Lance op een persconferentie in Georgia bekendmaakte naar de Tour te zullen komen.

Had ik vroeger ook vaak, in de Tour, afschuwelijke nachtmerries van die machtige Franse kaasjes bij het diner.

Meer over