De cruise van stoere Noren

De Hurtigruten in Noorwegen is een soort cruise met een vrachtschip. Een imponerende natuurreis langs stoere koude kusten en ruige kliffen.

Zonder handschoenen buiten staan, dat hou je op het voordek niet lang vol, ook niet in de zon. Zelfs eind mei slaat de poolwind tegen het schip. De besneeuwde bergen zijn heel dichtbij, zoals steeds. Maar nu moeten er toch foto's worden gemaakt van de aankomst bij handelspost Risøyhamn - een kade, een loods voor vis, een handvol huizen.

Dus laat Gerrit van Eck (70) zijn handschoenen maar uit. Met de lijndienst van Hurtigruten langs de besneeuwde fjorden, van Bergen voorbij de Noordkaap naar Kirkenes en terug, dat is zijn droomreis. Jaren had hij de brochures in huis, elke keer opnieuw bekeek hij ze. Uiteindelijk, resoluut toch wel, hakte hij de knoop door en boekte.

De natuur, daar gaat het hem om. Massatoerisme, daar houdt hij niet van. Maar op een schip van de Hurtigruten heb je daar geen last van. Nergens opgeklopt gedoe. 'Dit is geen drijvende Bijlmerflat, zoals veel andere cruiseschepen.'

De Hurtigruten ('snelle route' in het Noors) is een bijzonder traject met veel traditie. Voor inwoners van de afgelegen kustplaatsen boven de poolcirkel zijn de schepen nog steeds een onmisbaar transportmiddel voor vracht en passagiers. Dankzij overheidssubsidie passeren er elke dag twee: een in noordelijke richting (naar Kirkenes) en een zuidwaards (naar Bergen), zeven dagen per week, ook middenin de winter.

De kapitein, Kjell Johansson, vertelt het verhaal van de allereerste Hurtigrutenreis, kapitein Richard With die in juli 1893 met de MS Vesteraalen van Trondheim naar Hammerfest voer. Het gold als een waagstuk om 's nachts de ondieptes van de kust te trotseren, maar With bereikte Hammerfest een half uur eerder dan gepland. 'Een half uur! De mensen waren uitzinnig.'

Hij kijkt erbij alsof het gisteren gebeurde. Het is al even geleden, eigenlijk al meer dan een eeuw natuurlijk, maar hij wil maar zeggen: Noren zijn trots op deze scheepsroute.

Tegenwoordig zijn het vooral buitenlandse toeristen die meevaren. In de winter komen ze voor het noorderlicht, in de zomer voor de zon die 24 uur per dag op de fjordenkust schijnt. Ze veranderen het karakter van de oude vrachtroute. Op dit schip, de MS Midnatsol, een van de nieuwste, is een Artic Pool Area - een buitenzwembad. Klein weliswaar, maar toch.

Een cruise mag je deze reis niet noemen. Natuurlijk, we zien passagiers die in avondkleding en op moeilijke schoenen naar het diner gaan. Ze worden niet tegengehouden, maar ingewijden, ach, die gniffelen stiekem achter de mouwen van hun wollen ijstrui. Hier is geen Captain's Dinner, en geen entertainmentprogramma. Als je je verveelt, ga je gewoon nog maar eens aan dek kijken.

Buiten duwt een scherpe wind je muts bijna vanzelf dieper over je oren, vooral 's avonds, als de zon die niet ondergaat de sneeuwpieken bleekroze kleurt. We zien de bergen veranderen - die op de Vesterålen zijn rondgebeukt door de wind, terwijl de zuidelijker gelegen Lofoten weer strenger aandoen, met hoge pieken. In de zon en uit de wind kun je overdag uitkijken met de rits van je winterjas op halfdrie. Soms, heel even.

Nog voordat we de poolcirkel passeren - een karikaturale metalen bol op een rotsblok geeft de grens aan, de MS Midnatsol vaart er speciaal voor om - is de sneeuw verruild voor een kille voorjaarsmiezer. De zee lijkt hier bezaaid met rotsblokken en kleine eilandjes. Steeds vaker verschijnen in de verlatenheid rode buitenhuisjes, zonder elektriciteit of stromend water en alleen bereikbaar per boot.

Lees verder op pagina 2-3.

undefined

Meer over