De cape van Elvis

Elvis Presley mag dan rock-'n-roll zo ongeveer hebben uitgevonden, The King werd niet graag in jeans gezien. Een spijkerbroek deed Elvis te veel denken aan zijn working class-afkomst, dus hulde hij zich liever in maatkostuums....

De jonge Elvis begreep al snel dat hij er als showmaster best een schepje bovenop mocht doen, met glanzende pakken en opzichtige tweekleurige schoenen. Dat hij opstaande revers en zijden sjaaltjes droeg, had een simpele reden: Elvis vond zijn nek te lang en te dun. Miljoenen fans aapten hem prompt na.

In de jaren zestig trad hij nauwelijks op, maar met zijn Las Vegas-shows in de jaren zeventig, en vooral met het door anderhalf miljard mensen bekeken concert Aloha from Hawaii via Satellite in 1973, werd het smullen geblazen voor de modeliefhebber. Hoe meer nepdiamanten en borduursels op zijn stretch jumpsuits, hoe liever. Op een dag liet Elvis aan zijn vaste stylist Bill Belew de cape zien die hij van echtgenote Priscilla had gekregen, waarop de stylist riep: 'Halleluja, dat is precies de grap waarnaar we op zoek waren!' Vanaf toen was superman Elvis zonder cape ondenkbaar.

Opmerkelijkste conclusie van Julie Mundy, de samenstelster van het modeboek: Elvis was eigenlijk nooit dik. Volgens zijn kleermaker kwam Presley nimmer voorbij broekmaat 32. Waarschijnlijk was het zijn gigantische uitstraling die ons de oudere Elvis als een Enorme Reus doet herinneren.

Meer over