De bouillon gaat rond in een thermoskan

Droog Design zette BN'ers en een stel van om de hoek bij elkaar aan tafel voor een echt saamhorig kerstdiner....

Verwarring aan de feestdis: wie snijdt het vlees? Zoals datgaat onder onbekenden werpt zich na wat schuchtere blikken overen weer alsnog een leiderstype op. Maar het volgende dilemmadient zich alweer aan: waarmee wordt de enorme varkensbout inhandzame plakken gesneden? Op tafel ligt een omgekieperdebesteklade, inclusief schaar en ijspriem. De keuze valt bijgebrek aan beter uiteindelijk maar op het broodmes.

Waarschijnlijk zal het bij de meeste kerstdiners komendweekeinde minder chaotisch verlopen. Maar wie aanschuift bij deeenmalige kerstdis van het ontwerpplatform Droog Design, kan ernatuurlijk op rekenen dat er verwarring wordt gesticht. Ook zalde tafelschikking maar op weinig plekken zo divers zijn als hier:onder de veertig gasten bevonden zich afgelopen maandagavondvoormalige interim-directeur van het Stedelijk Museum inAmsterdam Hans van Beers en Mojo-bobo Leon Ramakers. Maar ook hetstelletje dat om de hoek woont van Droog@Home in de Amsterdamsebinnenstad. Het doel van deze soiree is niet zozeer een gezelligsamenzijn als wel een eerste kennismaking met het nieuwe fenomeenfood design.

Het bord waarvan we eten, het glas waaruit we drinken - nietsontsnapt tegenwoordig nog aan de aandacht van de ontwerper. Maarals het op het eten zelf aankomt, laten ze het afweten. Spanjeheeft nog een pionier als topkok Ferran Adriá die zijn gazpachoserveert als ijslolly's. In Nederland is het echt behelpen - hetoog zou eens groter worden dan de maag.

Zou het trots zijn die de vermaarde Dutch designers ervanweerhoudt om zich in te laten met eten? Een beetje ontwerper zietzijn producten graag iets langer meegaan dan de paar minuten diehet duurt om ze te verorberen. Of worden ze afgeschrikt doordatbij een verantwoord food design meer komt kijken dan wortels enpompoen combineren omdat ze zo goed bij elkaar kleuren?

Wat de reden ook moge zijn, vreemd is het wel dat ontwerperszich niet inlaten met eten, vindt ook 'eetontwerper' MarijeVogelzang (27), de samensteller van het Droog Dinner. Ze volgdeeen opleiding tot productontwerper aan de Design Academy inEindhoven en opende vervolgens de Rotterdamse eetwinkel annexrestaurant Proef. Daar serveert ze huisgemaakte jam opzelfgebakken brood en broedt ze op culinaire experimenten zoalseen begrafenismaaltijd met louter witte gerechten. 'Ontwerpershebben het altijd over emoties oproepen met persoonlijkeproducten. Mensen kunnen kreunen van genot als ze lekker etenproeven. Emotioneler en persoonlijker kan toch niet?'

Opmerkelijk dan toch dat de kerstgerechten van Vogelzang juistvan elke franje zijn ontdaan. Zo bestaan de entrees uit deklassieke meloen met ham, gevolgd door een eerlijkevleesbouillon. Het gaat hier ook niet om het uiterlijk van hetvoedsel zelf maar om de manier waarop het wordt opgediend, hetverhaal àchter het eten - we zitten tenslotte aan de dis bijDroog Design. 'Het idee is om de tafelgasten alles samen te latendelen, de basisgedachte van het kerstdiner.' Dus krijgen degasten afwisselend twee halve borden met meloen of met ham, watresulteert in een levendige ruilhandel. De bouillon zit in ééngrote thermoskan die genereus rondgaat.

Ook het tafelkleed bevordert de saamhorigheid: het valt nietlangs de tafel naar beneden, maar hangt juist aan draden omhoog.De gasten moeten hoofd en handen door kleine gaten steken. Debeperkte bewegingsvrijheid dwingt hen elkaar te helpen metinschenken en opscheppen, zo hoopte Vogelzang. Na twee gangen isde verbroedering zo groot, dat er in een gemeenschappelijke vlaagvan baldadigheid niets meer overblijft van het tafelkleed danenkele lange rafels.

Meer over