De Boom toont ijzeren regelmaat

Liefst 1468 triatleten zwommen om 7 uur lokale tijd weg van The Big Island, de blauwe en onrustige Stille Oceaan in....

Van onze verslaggever

Vijfentwintig jaar geleden werd op Hawaii de eerste triatlon gehouden. Het begon ooit als een weddenschap van militair John Collins. Vijftien deelnemers waagden zich toen - in de prehistorie van deze wedstrijdvorm die twintig jaar later in een verkorte vorm de olympische status zou verkrijgen - aan deze bizarre driekamp.

In 2001, tijdens het jubileum, stonden bijna 1500 masochisten in Kona aan de start. Het hadden er ook 5000 kunnen zijn. Maar een streng selectiebeleid voor de toppers plus een heuse loterij voor goede recreanten (een lot kostte 150 gulden; 4000 personen deden mee) houden het deelnemersveld op Hawaii beheersbaar.

Deze ijzeren mannen en vrouwen - de officieuze naam van de wedstrijd luidt niet voor niets Ironman - zijn echter nauwelijks te breken. Van die 1468 starters wisten er 1400 de eindstreep te halen. Ze deden er (veel) langer over dan DeBoom (8.31.17) en de Zwitserse Natasja Badmann (9.28.37), maar voor middernacht, zeventien uur na de start, was dat overgrote deel weer 'thuis'.

Dat was opmerkelijk, want zelden waren de omstandigheden zo zwaar als zondag. Is het normaal al geen pretje om urenlang op de Queen K-highway langs eentonige lavavelden te moeten fietsen en rennen, gisteren waaide er ook nog eens een heel harde wind. De temperatuur liep op tot 40 graden, bij het fietsen verloren sommige triatleten tot tien liter vocht. Winnaar DeBoom: 'Ik heb serieus overwogen te stoppen.'

DeBoom stapte echter niet af, andere favorieten deden dat wel. Titelverdediger Peter Reid, die getraind wordt door Chris Carmichael (de coach van Lance Armstrong), viel uit met kramp. Tweevoudig winnaar Luc van Lierde (België) stapte uit met een knieblessure. Ook Dave Scott, 47 jaar inmiddels en meervoudig winnaar, gaf, net als de sterke Brit Spencer Smith, op.

Er startten elf Nederlanders op Hawaii, het gehele elftal wist de finish te bereiken. Guido Gosselink, de enige (semi-)prof in het gezelschap, werd in 9.45 uur slechts 61ste, acht plaatsen lager dan in zijn Hawaii-debuutjaar 2000. Ver verwijderd van de fraaie toptien-klasseringen die Jan van der Marel, Frank Heldoorn, Rob Barel en Katinka Wiltenburg er ooit behaalden.

Gosselink had een excuus: In de week voorafgaande aan de wedstrijd in Kailua-Kona liep hij een lichte knieblessure op. Intensieve behandeling door triatleet en fysiotherapeut Jaco van Delden (finishte zelf keurig in 10.21 uur) zorgden ervoor dat Gosselink nog net op tijd fit aan de start stond, maar de echte vorm ontbrak. Zijn eindtijd is beduidend langzamer dan zijn snelste tijd van 8.27.15 uit Almere 2000.

Met DeBoom kreeg de Ironman in Kona na zes jaar weer een Amerikaanse winnaar. De 30-jarige atleet uit Lyons, Colorado nam na 16 van de 42 kilometer lopen de leiding en won onbedreigd. DeBoom, vorig jaar tweede achter de Canadees Peter Reid, werd bij de finish verwelkomd door Mark Allen, de laatste Amerikaan die in 1995 dit 'Wimbledon der triatleten' won. Hij verdiende 70 duizend dollar.

DeBoom werd bij het fietsen op vijf minuten achterstand gezet door Steve Larsen. Larsen is van huis uit profwielrenner, hij stond vier jaar geleden nog op de startlijst van de Ronde van Italië. De Amerikaan boog tijdens de 180 km fietsen de bij het zwemmen opgelopen achterstand van tien minuten om in de voorsprong van vijf minuten.

DeBoom liep tijdens het fietsen (wegens stayeren) tegen een straf aan. Dat betekende dat hij voorafgaand aan de marathon drie minuten in het strafhokje (op Hawaii zo fraai 'sin-bin' genoemd) moest zitten. Het verhinderde de Amerikaan niet Larsen na 16 kilometer in te lopen. De ex-wielrenner viel terug naar de negende plaats, op ruim 25 minuten achter de winnaar. DeBoom had een kwartier voorsprong op de Nieuw-Zeelander Cameron Brown, die op zijn beurt een trio sterke Duitsers (Hellriegel, Stadler en Leder) achter zich liet.

Meer over