De beste nieuwe muziek van de week (50): Adrian Crowley, Silk Rhodes en Parkay Quarts

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst Volkskrant.nl je elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die je niet mag missen. Deze week: Adrian Crowley, Silk Rhodes en Parkay Quarts.

Adrian Crowley Beeld Steve Gulick
Adrian CrowleyBeeld Steve Gulick

Adrian Crowley - Some Blue Morning (Chemikal Underground Records)

Echt vrolijke muziek maakt de Ierse singersongerwriter Adrian Crowley niet. De in 1968 op Malta geboren zanger bracht in 1999 zijn debuutalbum A Strange Kind uit en met ieder album lijkt Crowley weer een grotere groep aan te spreken.

Adrian Crowley, 'de beste singer-songwriter die niemand kent' volgens Ryan Adams. Maar dat was ten tijde van zijn vorige album I See Three Birds Flying (2012). Want sindsdien verscheen Crowley toch nadrukkelijker op de radar. Zijn zevende album Some Blue Morning is weer mooier geworden, vindt Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer.

Hij geeft vier sterren. 'De verbetering zit 'm niet zozeer in zijn zang, die donkere stem ergens in de hoek van Bill Callahan en Tindersticks' Stuart Staples was altijd al fraai. Ook zijn vaak verhalende teksten waren vanaf A Strange Kind (1999) al dik in orde. Wat Some Blue Morning zo mooi maakt, is de muzikale aankleding. Vies van een strijkje was Crowley nooit, maar dit keer durft hij groter in te zetten.'

Ook in zijn thuisland wordt Crowley geroemd om zijn teksten en rijke arrangementen. The Irish Times (****): 'Het hele album is een zalige, rijke, filmische soundtrack voor de herfst en winter. Knus op precies de juiste plekken.'

4 februari staat Crowley samen met Lambchop in Doornroosje, Nijmegen. Op 6 februari staat Crowley in de Effenaar in Eindhoven, de dag erna in de Utrechtse Ekko.

Adrian Crowley - Some Blue Morning op YouTube

null Beeld Albumhoes Some Blue Morning
Beeld Albumhoes Some Blue Morning

Adrian Crowley - Some Blue Morning op Spotify

Silk Rhodes - Silk Rhodes (Stones Throw)

Silk Rhodes bestaat uit twee blanke jongens uit Baltimore: producer Michael Collins en zanger Sasha DesreeTwee. Hun liefde voor klassieke jarenzeventigsoul en -funk is de rode draad op Silk Rhodes, het debuutalbum van de twee.

Ze maken 'liedjes waarop zelfs Prince jaloers mag zijn', aldus Gijsbert Kamer in zijn viersterrenrecensie. 'De glijerige soul krijgt steeds het juiste rafelrandje en de instrumentatie heeft iets rauws, wat het allemaal ook wat spannender maakt. Silk Rhodes doet op het albumdebuut wat Beck vijftien jaar geleden deed op Midnite Vultures: met eigen composities de grote funk- en slijpsoulmuziek uit de vroege jaren zeventig naar de kroon steken.'

'Een beetje glad, maar erg lekker', kopt Trouw, ook vier sterren. 'De twee refereren voortdurend aan het verleden - Sly and the Family Stone, Delfonics, dat werk - maar komen geen moment oubollig over. Misschien juist omdat de twee naar eigen zeggen geen moment bewust als doel hadden zo retro te klinken.'

Pitchfork geeft een 7,5 voor Silk Rhodes. 'Een album gebouwd rond lichte strijkerssamples, dreinende orgeltjes en een schemering van zachte gitaren. Een mistige deconstructie van de r&b-nummers die D'Angelo heeft gemaakt.'

Silk Rhodes - Pains op YouTube

null Beeld Albumhoes Silk Rhodes
Beeld Albumhoes Silk Rhodes

Silk Rhodes - Silk Rhodes

Parkay Quarts - Content Nausea (What's Your Rupture?)

Parquet Courts, Parkay Quarts - kiest u maar. De liedjes van beide bandjes worden in ieder geval nog geschreven Austin Brown en Andrew Savage. Maar met het vertrek van de ritmesectie bassist Sean Yeaton en Andrews broer Max (drum) werd de naam een tikkeltje verdraait.

Verwarrend is het allemaal wel, want inmiddels staat hun laatste album Content Nausea weer onder Parquet Courts op Spotify. Ach, uiteindelijk draait het natuurlijk om de nummers. De snelle punkriffs van het sterke Light Up Gold (2013) worden achterwege gelaten. De lijn die van het ook dit jaar verschenen Sunbathing Animal wordt doorgezet: wat rustigere, langere liedjes met meer ruimte voor herhaling.

'Op steeds scherpzinnigere wijze documenteren Brown en Savage hoe het voelt om te leven in onze hypersensitieve, hedonistische, geestdodende fastfoodcultuur te leven. De misselijkheid die ze beschrijven is er een die we allemaal delen en hun album komt het dichtst bij een medicijn', schrijft The Line of Best Fit, dat een 8,5 geeft.

Parquet Courts - Content Nausea op YouTube

null Beeld Albumhoes Content Nausea
Beeld Albumhoes Content Nausea

Parquet Courts - Content Nausea op Spotify

Greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over