De Ateliers ****

Bedachtzame en hermetische kunst, mooi gepresenteerd.

STEFAN KUIPER

Beeldende kunst

Offspring 2013

Ateliers, Stadhouderskade 86, Amsterdam

T/m 2/6

Iedere kunstenaar moet eerst voorbij zichzelf. Het is klassiek: je zit in je atelier, je wilt iets maken, je moet ook iets maken, en tegelijk is er dat stemmetje in je hoofd. Het bekende ondermijnende stemmetje, het stemmetje dat zegt dat je inspanningen overbodig zijn; waarom nog een ding aan de wereld toegevoegd? Er ís immers al zo veel. Nu heeft het stemmetje een punt. Er is inderdaad veel. Er zijn stillevens, filmposters, lingeriereclames, Rembrandts en babyfoto's van trotse ouders op het internet - er is meer dan je ooit kunt bekijken.

Misschien dat veel academiewerk daardoor oogt als zelfonderzoek. Voorbeeld: Offspring 2013, de nieuwste editie van de eindpresentatie van De Ateliers (dat binnenkort een partnerschap aangaat met de Rijksakademie). Deze tentoonstelling toont werk van een gemêleerd internationaal gezelschap, een Brit, een Costa-Ricaan, een Duitser, een Canadees, een Roemeen, enkele Nederlanders. Twee jaar lang studeerden zij aan dit prestigieuze kunstenaarsinstituut; laafden zich aan het gebouw, het fijne licht, de vrijheid. Een periode van zoeken, proberen, praten, falen en beter falen. En van bedachtzaamheid.

Want dat is het woord dat de kunst in deze tentoonstelling misschien het best typeert: bedachtzaam. En ook: hermetisch. Hier geen politiek gekleurd werk of statements over de buitenwereld. Sterker, de buitenwereld lijkt nauwelijks te bestaan. Offspring 2013 is een introverte tentoonstelling en laat zich derhalve niet makkelijk kennen. Doe moeite, lijkt ze te zeggen, neem de tijd.

Is dat het waard? Het verschilt. Een enkele presentatie oogt als een cryptogram zonder oplossing. Wandel een tijdje door de installatie van Eric Sidner - grofvuil, piepschuim, losgetrokken vloerbedekking, oogballen van kunsthars - en merk hoe je je hoe langer hoe meer een ventje in een Gummbah-cartoon begint te voelen. Daar staan wonderschone werken tegenover. De frêle kleitabletten van Anna-Bella Papp (Roemenië) bijvoorbeeld. Chad Burts (Canada) camouflage-achtige doeken.

Mooiste presentatie: Found in Translation van Adriana Arroyo (1981, Costa Rica). Haar zaal bevat een handvol werken: gipsafgietsels van de vloer, gipsafgietsels van olieverfschilderijen en een paars licht dat traag aanzwelt en uitdooft als de ademhaling van een groot prehistorisch beest in winterslaap. Het is aangenaam werk. Je kunt er fijn naar staren. Het roept een keur aan associaties op: een zonnebank, natuurlijk, maar ook een planeet met rotsen en kraters en vooral: die sensatie op een zomerdag bij onstuimig weer, als de wolken snel langs de zon schuiven en het licht tevoorschijn komt en je lichaam even verwarmt. Een prettige sensatie. Het stemmetje wordt er stil van.

undefined

Meer over