De Algarve staat in de fik: #PrayForPortugal

Met een kelkje medronho in de knuist bewonder ik de bosbranden rondom het Komrijk. Ik hou van de natuur, maar ik moet er wel iets te drinken bij hebben. Mag ik deze versleten beeldspraak van de dichter Kloos opschrijven? Ja, dat mag ik want een goed geplaatst cliché doet wonderen.

Beeld Gabriel Kousbroek

Het geurpalet van verschroeide eucalyptus, kurkeik, pijnboom, kruiden en esoterisch struikgewas moest ingeblikt aan toeristen worden verkocht, spreekt de handelsgeest in mij.

Arie Pos, de biograaf van Komrij, schenkt de glaasjes wederom vol. Met het geduld van een bodhisattva archiveert hij de nalatenschap van Komrij in het enorme herenhuis. Pos heeft mij reeds een primeur uit de biografie (die over vijf jaar verschijnt bij De Bezige Bij) toevertrouwd: Gerrit was aanhanger van de Griekse beginselen. 'Als je dat maar niet aan Charles Hofman verklapt, Arie', giechel ik en we proosten op Ger en zijn weduwnaar die met het personeel in conclaaf is over de lunch.

Ik heb nooit begrepen waarom Komrij uitgerekend in Vila Pouca woonde, met een voor mijn begrippen bar klimaat en de dreiging van nobele wilden en roedels wolven. Vanuit de zoete Algarve, met het beste klimaat van Europa, is het bovendien zes uur reizen naar mijn tweede thuis.

Pos vertelt me dat Ger altijd al graag in de onderbuik van Europa wilde wonen. Er zijn nu eenmaal streken waar hij eigenlijk geboren was, landen waar de citroenen bloeien.

In de jaren zestig probeerde Komrij daarom met een 'vriendin' Griekenland uit. Dat viel zwaar tegen. Daarna heeft hij met Charles Zuid-Frankrijk en Spanje geïnspecteerd. Uiteindelijk werd het Portugal. Het was liefde op het eerste gezicht en Gerrit bleef tot zijn dood verliefd op Portugal, zij het niet blindelings.

De beleefde omgangsvormen, gastvrijheid en voorkomendheid vond hij prettig, ook al besefte hij goed dat het een façade kon zijn waarachter roddel en achterklap welig tierden. Maar het maakte de omgang een stuk aangenamer en leefbaarder dan de Nederlandse onbeleefdheid, botheid en zuinigheid.

Op YouTube bekijken we de hilarische Selexyz-reclame die Komrij opnam in Salou. Komrij had de pest aan massale strandpret en met water had hij helemaal weinig. Dat was in zijn jeugd synoniem met oorontstekingen die hem een blijvend gehoorprobleem opleverden.

Op Twitter zie ik dat nu ook de Algarve in de fik staat. #PrayForPortugal, sjilpen de kwetteraars. Bidden helpt niet, stelletje mafkezen, blussen wel. Arie ontkurkt een nieuwe fles medronho en we heffen de glaasjes. Bid inderdaad maar voor ons want guttegut, wat hebben we het toch zwaar hier.

Meer over