INTERVIEW

De afwasser die per abuis werd doorzeefd

Augustine Nyantakyi werd begin dit jaar in Amsterdam doodgeschoten. Per vergissing. Zijn familie vertelt voor het eerst hun verhaal. 'We vergeven de daders.'

Elsbeth Stoker
'Hij was een vrolijke, vriendelijke man. Je kon hem bijna niet boos krijgen, hij vergaf mensen snel.' Beeld Privéfoto's
'Hij was een vrolijke, vriendelijke man. Je kon hem bijna niet boos krijgen, hij vergaf mensen snel.'Beeld Privéfoto's

De nacht dat Augustine Nyantakyi (37) werd doorzeefd met tientallen kogels, had hij urenlang afgewassen. Net als zijn vader. Allebei werkten ze in spoelkeukens van Amsterdamse restaurants. En allebei kwamen ze na middernacht thuis. Augustine ging rond twee uur 's nachts naar de flat van zijn vriendin in Osdorp. En zijn vader Kwaku Offeh kroop op dat tijdstip in bed bij zijn echtgenoot in Amsterdam Zuidoost.

'Mijn vrouw Margaret lag al te slapen', zegt Kwaku. 'Zij staat elke dag om zes uur op om als schoonmaakster te werken. Net op het moment dat ik in bed kroop, werd zij gillend wakker. Een nachtmerrie. Ik trok haar naar me toe, nam haar in mijn armen en zei dat het oké was. Zo vielen we in slaap.'

Niet lang daarna werden ze gewekt door het gerinkel van een telefoon. Slechts één zin sprak de stem aan de andere kant van de lijn. Daarna werd de verbinding verbroken.

'Het moet half drie zijn geweest. De vriendin van Augustine belde. Ze zei dat onze zoon was neergeschoten', zegt Kwaku. 'Mijn vrouw ging naar de badkamer om zich klaar te maken. Wij wilden naar het ziekenhuis gaan. We dachten toen nog dat Augustine in zijn been was geschoten of zo.' Terwijl zijn vrouw in de badkamer was, ging de telefoon opnieuw. Ditmaal was het een vrouwelijke agent. Hij hoorde de agente vertellen dat er een automatisch wapen was gebruikt. En dat zijn zoon was overleden. 'Hoe moest ik mijn vrouw zoiets vertellen?'

In de nacht van 27 op 28 januari werd Augustine Nyantakyi doodgeschoten voor de portiekflat van zijn vriendin. Zijn dood was het zoveelste dieptepunt in de liquidatiegolf in en nabij Amsterdam. Inmiddels stapelen de dieptepunten zich op: deze week nog waren Zaanse basisschoolkinderen getuige van de moord op crimineel Lucas Boom.

null Beeld Privéfoto's
Beeld Privéfoto's

Onderwereld

Alleen al in de regio Amsterdam hebben de vetes in de onderwereld sinds 2012 ruim 20 doden geëist. De geweldsgolf kenmerkt zich door roekeloosheid en zware wapens - dankzij een grote toevoer vanuit Oost-Europa zijn onder meer kalasjnikovs makkelijk voor handen. Daders worden vooralsnog niet vaak gevonden. En als ze wel gearresteerd worden, blijken het vaak jonge jongens met een laag IQ en weinig empathisch vermogen. In drie gevallen maakten de daders een fatale fout, en schoten ze een verkeerd slachtoffer dood. Zoals Augustine.

Nog geen twee jaar eerder was Augustine vanuit Ghana naar Nederland verhuisd in de hoop op een beter leven, én om bij zijn ouders en vriendin te zijn. Zijn dood moet een vergissing zijn, een persoonsverwisseling. Mogelijk was een crimineel die in dezelfde buurt woonde het doelwit. Want criminele connecties had Augustine niet, constateerde de politie. Het leven van de bordenwasser draaide om zijn werk en de kerk.

null Beeld Privéfoto's
Beeld Privéfoto's

'Je schrikt als je hoort hoe Lucas Boom is doodgeschoten bij een school', zegt Margaret. Samen met haar man zit ze op de bank van haar kleine flat in de Bijlmer. Ze staart naar buiten, haar ogen zijn rood en in haar hand knijpt ze een papieren zakdoek samen. Ze kan haar verdriet nauwelijks onder woorden brengen. 'Eigenlijk willen we geen interviews geven. Maar mensen moeten weten hoe heftig het geweld is en wat de gevolgen zijn', voegt haar man Kwaku toe.

De nacht dat zijn zoon werd doodgeschoten herinnert hij zich tot in het kleinste detail. Hoe hij het nieuws over de dood van hun zoon niet aan zijn vrouw durfde te vertellen. Hoe zij voorstelde om naar het ziekenhuis te gaan, en hij zei dat ze beter eerst naar het politiebureau konden gaan. Hoe ze zich aankleedden, midden in de nacht naar buiten gingen en geen idee hadden hoe ze in Osdorp konden komen - ze hebben immers geen auto. En hoe een onbekende man met een auto hen hielp. 'We zeiden hem: onze zoon is neergeschoten, kan je ons naar Osdorp brengen. Hij zei 'ja'. Hij was ook Ghanees, en waarschijnlijk was hij net van huis vertrokken om naar zijn werk te gaan.' Eenmaal op het politiebureau moesten ze hun identiteitskaart laten zien. 'Ik sprak daarna apart met de agent. Ze zei opnieuw: 'Het spijt me, uw zoon is overleden. We konden niks meer doen. Hij is doodgeschoten met een zwaar wapen.' Ik liep terug naar mijn vrouw, zorgde dat ze zat en vertelde haar het nieuws. Ze ging naar de wc om te huilen.'

null Beeld Privéfoto's
Beeld Privéfoto's

Geen crimineel

Had hun zoon iets verkeerds gedaan? Zich ingelaten met criminelen? Die vragen spookten door hun hoofd. In de eerste nieuwsberichten na de moord werd gezegd dat er mogelijk opnieuw een crimineel was doodgeschoten. Maar Margaret en Kwaku kenden hun zoon zo helemaal niet. Zij zagen in hem een harde werker, iemand die het geen probleem vond om tot na middernacht in de spoelkeuken te staan van restaurant De Plantage, vlakbij dierentuin Artis. Want, hadden ze hem gezegd toen hij besloot naar Nederland te verhuizen: 'Als je hier niet in de armoede wilt belanden, moet je aan het werk.' Hij deed bovendien zijn best om te integreren, zegt zijn moeder. Tweemaal per week volgde hij een cursus Nederlands. 'Hij was een vrolijke, vriendelijke man. Je kon hem bijna niet boos krijgen, hij vergaf mensen snel als ze iets fout hadden gedaan.'

De vraag of Augustine toch niet iets verkeerds had gedaan, bleef echter door hun hoofd spoken. 'Misschien wisten we niet alles over hem', zegt Kwaku. Pas drie weken geleden, nadat het echtpaar teruggekeerd was van een langdurige reis naar Ghana, hoorden ze definitief dat hun zoon 'een goede jongen' was.

'Ik kon de nacht voor het gesprek met de politie en de officier van de justitie niet slapen. Stel nou dat? Maar ze zeiden: Augustine heeft niks verkeerd gedaan. Hij heeft alleen veel pech gehad. Hij is geen crimineel.' Kwaku: 'Als zulke mensen dat zeggen, dan is het waar'.

null Beeld Privéfoto's
Beeld Privéfoto's

Daders onbekend

Wie Augustine heeft doodgeschoten, is nog onbekend. De politie zegt niks zolang het onderzoek nog loopt. Ook niet tegen de ouders. 'We kunnen ons niet voorstellen dat de dader nog gelukkig kan zijn in de wetenschap dat hij een onschuldige man heeft gedood. Je zult mij niet horen zeggen dat de dader dood moet, ik zal hem niets naars toewensen', zegt Kwaku.

Het enige dat de vader van de vermoorde zoon hoopt, is dat de dader 'zijn leven betert, een christen wordt. Wij hebben hem vergeven, want dat is het enige wat we kunnen doen. God geeft en neemt. Je moet het accepteren.'

Toch zit Kwaku nog elke zondag met pijn in zijn hart in zijn kerk van de Jesus Christ Foundation. Terwijl de andere kerkgangers meezingen met het gospelkoor kijkt hij naar de drummer. De laatste keer dat hij zijn zoon zag was op een zondag, en zat Augustine achter het drumstel - zijn vaste plek in het kerkkoor, en een van de plaatsen waar hij het gelukkigst was. 'Dan denk ik: dat was zijn plek. Maar niks kan hem terugbrengen.'

null Beeld Privéfoto's
Beeld Privéfoto's
Meer over