De aardbodem

ZOU DE fantasie van Brinkman (die van het CDA, niet die van Rotterdam) haar hoge, ondergrondse vlucht hebben genomen als hij drie jaar geleden eerst Madame Tussaud en daarna het Torentje had gehaald?...

Vast niet.

Als premier was hij de hele dag met de varkenspest bezig geweest, of met de bestrijding van drugs om Chirac en de christelijke rechterflank niet van zich te vervreemden, en onder voortdurende aanmoediging van Mateman zou hij nog altijd hebben gewerkt aan een doorstart van Fokker, terwijl hij behalve de meeste koffieshops ook een paar abortusklinieken had gesloten. Meisje Maij zou trouwens zijn aangebleven op Verkeer en Waterstaat, en die had intussen het halve land bespikkeld met carpoolstroken en tolhekken, zonder ooit op het idee te komen dat ze beter naar het binnenste der aarde kon graven.

Macht beperkt.

Misschien zou Elco zijn geprezen om zijn dossierkennis, om z'n strenge rekenmeesterschap of om de koelbloedige wijze waarop hij zich van Lubbers had ontdaan - maar hij zou nooit de geschiedenis zijn ingegaan als de minister-president die zijn volk een netwerk had geschonken van metrobuizen waarin acht treinen per uur met een snelheid van driehonderd kilometer onder de Randstad zoeven.

Aan die droom kon hij pas toekomen door voorzitter te worden van het Algemeen Verbond Bouw Bedrijf - want alles heeft nou eenmaal zijn prijs.

Hij had het gedurfde concept nog niet op tafel gelegd, of de paarse opvolgster van mevrouw Maij - zelf geenszins een meisje, meer een stevige tante - veegde het er al weer af: onvoldoende exploitabel, te ondergronds en technisch misschien niet eens haalbaar. Het ondenkbare kon door haar niet gedacht worden, of zoals ik al zei: macht beperkt.

Dat Brinkman onder de afwijzing lijdt lijkt me onwaarschijnlijk.

Vanaf het moment dat hij uit het Binnenhof werd verdreven - 'En in het zweet uws aanschijns zult gij brood eten, totdat gij tot de aardbodem wederkeert' - heb ik hem op de voet gevolgd, en ben ik steeds meer schik in hem gaan krijgen.

Zijn Val was verschrikkelijk geweest - naar verhouding dieper dan die van zijn kale slang Wester, die eigenlijk regelrecht tot stof verwerd, en kruipend door de wandelgangen van de Tweede Kamer alleen nog zo nu en dan de microfoon van RTL mag ophouden.

Voorzitter van een bond van bouwwerkgevers!

Toen ik hem na een jaar voor het eerst in zijn nieuwe hoedanigheid geïnterviewd zag worden, was het leed ook zichtbaar nog niet geleden: de woordjes waren nog altijd parmantig, maar de oogjes stonden onzeker en geschrokken.

Des te bewonderenswaardiger was vervolgens het tempo waarin hij zich hersteld bleek te hebben: per keer zelfverzekerder, onthechter en meer ontspannen - Heerma in z'n linker broekzak, De Hoop Scheffer in z'n rechter, maar geen seconde de indruk wekkend dat hij met een van de twee ooit nog zou willen ruilen.

Hij moet toen al telkens aan de vloek hebben gedacht: 'Totdat gij tot de aardbodem wederkeert', en van die vreselijke nood zag je hem als het ware langzaam maar zeker de superieure deugd van de ondergrondse ringlijn tussen Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht maken; zag je hem zijn eigen paradijs onder aarde inrichten.

Je hoeft er niet aan te twijfelen, of ook Helgers, ook mevrouw Lodders, ook Mateman, ook Lansink, ook Bukman en ook de kingmakers van het CDA hebben de ontwikkeling gevolgd, en naarmate de partij het slechter blijft doen in de peilingen, zal luider de stem opgaan dat de christendemocratie alleen nog gered kan worden door deze ene Bouwer bij Uitnemendheid.

Moge hij de lokroep weerstaan, want we weten hoe het is: 'Het eerste wat de staatsman inlevert als hij uit was wordt vereeuwigd, dat zijn z'n dromen.'

Macht beperkt.

Meer over