Daphne's gebaar

Ex-model Daphne Deckers is nogal een stijve hark, maar ze weet het groots te compenseren...

Anderhalve week geleden stond ik in Paradiso bij een concert van Cat Power. Twee jaar geleden gaf de Amerikaanse zangeres er nog een onvergetelijk optreden, maar nu was het een nogal moeizame vertoning. Het geluid zakte in tien minuten van kraakhelder naar een modderpoel waarin de hese stem van Cat Power als sneeuw voor de zon verdween. Dankzij de spaarzame belichting viel er ook weinig te zien, dus bleef het gissen naar haar mimiek. Van haar kleding kreeg ik slechts mee dat ze, geloof ik, een stropdas over een laag uitgesneden T-shirt droeg; modieus in de jaren tachtig. Na een minuut of tien sloeg ik aan het twijfelen: zou ik me huiswaarts haasten voor de finale van Holland’s Next Top Model? Hmm, nee, die uitzending was al voorbij. Dus was ik aangewezen op het stotterende schermpje van de RTL-website, waarop overigens prima te zien was dat presentatrice Daphne Deckers een zeer lelijke galajurk droeg. De jurk was groen, deed denken aan het uniform van Jomanda, maar het borstgedeelte was opgetrokken uit grote glazen stenen. Het gaf mevrouw Deckers een enorme tietenpartij; meer iets voor een corpulente zestigplusser dan voor het voormalig fotomodel. Halverwege de uitzending verkleedde ze zich, goddank, in een betere, zwarte jurk.

De verkiezing van Ananda tot ’s lands nieuwe topmodel wond me weinig op, zoals de hele serie een nogal vermoeiende rondreis door het ‘zware’ bestaan van een fotomodel was. Jonge meiden die in een vrieskist bikini’s showden, twintig keer achter elkaar van een trapje moesten vallen, of met een dode inktvis op het hoofd de catwalkpas oefenden. Maar het zicht op Daphne Deckers was elke week een feest. Anders dan jurylid Rosalie van Breemen, een ex-model met een natuurlijke flair waar geen kledingstuk iets aan kan verknallen, is Deckers in principe een nogal stijve verschijning. Dat compenseerde ze wekelijks met Het Grote Gebaar: soms knalgroene make-up, soms een wild gebloemde zomerjurk, soms een streng coltruitje, maar altijd met een jubelend kapsel. De vierkante bob, de asymmetrische krullenkop, de kaarsrechte paardenstaart, de Tante Sidonia- kuif. Het bood een nieuwe blik op mevrouw Krajicek . Hulde aan haar kapper. Dat je met Daphne kon lachen, vermoedde ik eigenlijk al toen ik twaalf jaar geleden in de Pijp kwam wonen en als welkomstgeschenk van de buurvrouw een oud knipsel uit de Privé kreeg: ‘Buren klagen over Daphne Deckers’ luidruchtige liefdesspel!’ En de tussenkop ‘Ze gaan als beesten tekeer!’ De buren spraken er schande van, maar wat is er tegen een beetje lol in het leven?

Meer over