Dandy-advocaat Hiddema liegt nooit te liegen

Als mr. Theo Hiddema zegt dat hij nooit liegt, weet je dat hij liegt. Hartgrondig, vol overtuiging, en met reden....

Advocaat van de duivel. Nederland 2, 22.25 uur.

Om zijn brood te verdienen, zijn collectie oude automobielen te kunnen onderhouden ('pure, botte hebzucht', erkent hij), om te mogen spelen met antiek en met enige regelmaat een kostuum te kunnen laten snijden in zowat de duurste zaak in Brussel, jokt Hiddema dus af en toe. Die indruk hou je tenminste over aan de eerste aflevering van Advocaat van de duivel, een nieuwe serie licht-gedramatiseerde documentaire-achtige programma's van de TROS.

De serie had niet beter kunnen beginnen dan met deze dandy die zijn ijdelheid koestert als zijn handelsmerk. De Maastrichtse advocaat komt onsympathiek over in deze serie portretten over de raadslieden van moordenaars, verkrachters en gifmengers als Trudy H., wier nogal hopeloze hoger beroep Hiddema op zich nam. Trudy deed rattengif in het eten van haar man.

De oude zaak Trudy H. is niet meer dan decor in een programma dat pathetiek in vertraagde reconstructie-beelden niet schuwt, maar waarin de advocaat vele malen boeiender wordt gevonden dan de cliënt. Trudy kreeg zes jaar gevangenisstraf, en ook Hiddema kon dat niet veranderen.

Advocaat van de duivel draait minder om al dan niet geruchtmakende strafzaken dan om de advocaat, om zijn bedoelingen die al niet kosjer zijn, en om zijn ethiek. Of Hiddema bijvoorbeeld wel eens crimineel geld heeft aangenomen van cliënten? 'Nee', zegt Hiddema. Of hij dat zeker weet? 'Nee', zegt Hiddema.

De serie portretten, tot begin juli zes afleveringen en vanaf eind augustus nog eens zes, haakt in op de belangstelling voor advocaten, of eigenlijk voor strafpleiters, en dan vooral degenen met de namen van zware criminelen in hun rolodex. Types als Piet Doedens, Jan Boone en Bram Moszkowicz, strafpleiters die bijkans de status van bekende Nederlander hebben bereikt, en als zodanig soms zelfs opdraven in de carrousel van televisiekwisjes.

Met de notie dat misdaad vaak wél loont, en gerechtigheid maar voor weinigen is weggelegd, is de wereld van die advocaten fascinerend. Omdat ze ingewijden zijn, en omdat ze voortdurend klem dreigen te raken tussen ethische principes en botte praktijk. Heeft elke crimineel recht op een raadsman? Uiteraard. Maar zouden ze ook de man verdedigen die de dochter van hun beste vriend heeft verkracht? Laat dat vermoedelijk een ander maar doen.

Henk Blanken

Meer over