Dan maar de kazerne in

Premier Lubbers lanceerde in 1993 het idee van kampementen voor jonge criminelen en overlastplegers. Op militaire wijze zou deze jongens discipline worden bijgebracht....

Een strenge aanpak hoeft ook niet op principiële gronden te wordenafgewezen. Daarvoor is de overlast soms ernstig genoeg. Feit is echter datzulke experimenten in het verleden nooit erg succesvol zijn geweest. Overhet plan van Lubbers werd destijds opgewonden gedebatteerd, maar voor hetverloop van zijn experiment is nooit veel aandacht geweest. Uiteindelijkhebben slechts 9 van de 45 deelnemers het hele traject doorlopen, omvervolgens aan een baan te beginnen.

Aan de problemen met ontspoorde jongeren ligt een complex van oorzakenten grondslag, variërend van sociaal-economische achterstand tot hetopgroeien in een cultuur die veel vrijheid biedt, ook voor mensen die datniet aankunnen. In veel gevallen speelt ook immigratie een rol, al zijn erook genoeg ontspoorde jongeren van autochtone komaf.

Het idee zulke problemen in de kazerne op te lossen, heeft iets van eenkonijn dat plots uit een hoge hoed wordt getoverd. In de kazerne wordt eenmicrosamenleving gecreëerd waarin het gedrag van de jongeren continu wordtgeobserveerd en gereguleerd. Maar waarom zouden deze jongeren gemotiveerdzijn om zich aan zo'n regime te onderwerpen? En, misschien nogbelangrijker: als ze het traject wel doorlopen, keren ze weer terug in eensamenleving waarin de omstandigheden niet veranderd zijn. Het is goed dater wordt nagedacht over onorthodoxe methoden om ontspoorde jongeren in hetgareel te krijgen. Maar dit lijkt een uit wanhoop geboren kunstgreep.

Meer over