Dame

MIJN nieuwe groenterekje staat zo leuk, de hele keuken fleurt er van op. Onderin de aardappels en boven allemaal appels en sinaasappels door elkaar....

Ik voel me gekwetst. Als hij moe is heb ik daar begrip voor, maar dan mag hij het woord zeiken niet in de mond nemen, want dat is MIJN woord. Straks zegt hij nog 'hou toch je kop' of 'kloothommel' tegen me! Of 'man, schei uit met je gelul', of. . . Allemaal van mij. Lang voor Dolle Mina leek het al uitzonderlijk grof als een man ruw uitviel tegen een vrouw, maar dankzij het feminisme werd het vlot en pittig als een dame zich weerde met stoere taal. Zo liggen de maatschappelijke afspraken en die tellen voor iedereen. Wij zouden onze dochters waarschuwen als ze thuiskwamen met een jongen die 'hou je bek' zei. We zouden ongerust zijn als onze dochters zich bij zo'n macho beperkt voelden in het gebruik van lelijke woorden.

Ik sta te mokken in de keuken. Flip moet op z'n eigen territorium blijven. Wapens zat. 'Als jij het maar leuk vindt', of 'Welnee, jij bent gewoon overgevoelig' zijn toch veel gemener dan de simpele scheldwoorden in mijn arsenaal? Als Flip zo direct gaat vertellen waarom hij moe is, zal ik hem afstraffen met 'Ach, je was tenminste lekker bezig vandaag'. Of nee, ik vraag hoe iemand met zulke mooie ogen nou iets te klagen kan hebben! Kijken hoe dat 'm bevalt!

Maar Flip komt de keuken in en zegt 'sorry'. Ontneemt me de kans. Dat is vals, dat is typisch iets voor hem. Dat is terug in het gareel, gelukkig maar. Opgelucht scheld ik hem uit. We horen weer bij elkaar.

Meer over