D66'er over lelijke kanten van politiek

'Ik wil laten zien dat de democratie geen abstractie is', schrijft het D66-Kamerlid Boris O. Dittrich in het voorwoord van zijn boek Een blauwe stoel in paars - Verhalen uit de Tweede Kamer (Van Gennep; fl 39,90.)....

Jan Joost Lindner

Dat is hem goed gelukt.

Als treurige mensen bij hem komen klagen, vliegt hij als een Haags-politieke Superman uit om schreeuwend onrecht te herstellen en met gloednieuwe wet- en regelgeving ook nog eens verder onrecht te voorkomen.

Dittrich, vroeger rechter en advocaat, vertelt graag over zijn successen en schuwt daarbij veel letterlijke teksten, ook uit de Handelingen, niet (dossiervorming). Zijn boek is soms ontroerend, soms larmoyant, soms opwindend en soms wat te ijdel, maar gemiddeld genomen verrassend goed leesbaar. Het is de levensechte, soms schrille en lelijke politiek achter de kiezersvriendelijke façades en formalismen.

Dittrich, Kamerlid sinds 1994, krijgt spectaculaire gevallen op zijn bord. Zoals de Nederlanders die in Marokkaanse gevangenissen gemarteld en bestolen worden en waarvan sommigen sterven omdat ze noodzakelijke medicijnen niet krijgen. Het samenwerken met Marokkaanse autoriteiten blijkt een lijdensweg. Opvallend is de hufterige onverschilligheid van een vroegere Nederlandse ambassadeur.

Bij twee moordzaken doen wanhopige nabestaanden een beroep op hem. Dittrich weet met moeite de procedure voor een 'second opinion' door ervaren oud-rechercheurs geregeld te krijgen, wanneer een moordonderzoek is mislukt en de nabestaanden diep ontevreden blijven. Het lukt hem ook een procedure van hernieuwde berechting op gang te krijgen wanneer een moordenaar op dubieuze gronden is vrijgesproken.

Tweemaal komen ontvoeringen voor van Marokkaanse meisjes door hun familie, en de ellendige nasleep daarvan. Weinig succesvol blijkt Dittrich in de zaak van de Amsterdamse 'witte illegaal' Zekeriya Gümüs, die ondanks alle acties toch wordt uitgezet naar Turkije. De PvdA was na lang touwtrekken wel om, maar dat leverde nog geen Kamermeerderheid op ten gunste van de kleermaker uit de Pijp.

Interessant, maar meer ingehouden, beschrijft Dittrich de totstandkoming (in fasen) van het homohuwelijk en van de wet tegen stalking ('belaging'), het hinderlijk en vaak dreigend achtervolgen van vrouwen (en hun advocaten) door ex-geliefden. Het Kamerlid had er vroeger zelf last van. De wet, eerst afgehouden door de regering, wordt nu op grote schaal toegepast.

Veel successen, maar ook enkele mislukkingen (zoals de zaak-Gümüs). Intussen laat Dittrich tot in detail (en soms te gedetailleerd) de politieke procesgang zien, met alle mogelijkheden, kansen, beperktheden en tekorten. Een blauwe stoel in paars is een heftig en instructief boek, dat inderdaad, en op originele wijze, de werking van de democratie tot leven brengt.

Meer over