Culinaire nachtmerrie

Het komt niet vaak voor dat ik ’s ochtends nog mijn dromen weet. Maar deze was dan ook culinair, of had in ieder geval een culinaire toets....

Van Dam had binnen zijn hoed op gehouden, dat weet ik nog. Maar ik liep zenuwachtig tegen de stroom in, op zoek naar het management. ‘Men’ had namelijk deze partij georganiseerd, ik wist er niks van. Mijn trouwerij als een mega-surpriseparty.

Eindelijk vond ik een personeelskeukentje, waar de staf koffie dronk. Het waren allemaal Surinamers. En nu komt het: er was geen eten. Er was niks voorzien voor mijn partij, geen maaltijd, geen hapjes. Onbegrijpelijk toch? Surinamers die een trouwfeest in elkaar zetten zonder eten! Er was nog geen broodje pom.

Geen wonder dat mijn droom op dat moment uit elkaar spatte. Het zal een uiting zijn geweest van mijn ultieme angst: gasten krijgen en ze niks voor kunnen zetten. Buiten mijn schuld!

Nu zaten we vorige week een aantal dagen ingesneeuwd in een winkelloos Cruzy-le-Châtel, maar we hadden gelukkig net op tijd flink ingeslagen. Aardappelen, gekonfijte eend, pasta, geblikte tomaat, patés en kazen. Flessen wijn waren er ook. Met verstandig toepassen had ik mijn gezin vier dagen kunnen voeden, maar gelukkig waren na twee dagen de wegen weer begaanbaar.

Mijn echte trouwfeest, veertien jaar geleden, was trouwens wel een fatsoenlijke eetpartij. We hadden een zondagmiddag het Italiaanse Toscanini afgehuurd, in de hoofdstad, en hapten daar met zestig man, inclusief een gevarieerde troep kinderen en wat honden, de antipasti, primi, secondi en dolci weg. Zo moet het nou, lekker de hoofdrol spelen in onze eigen film, en nog eens de regie in handen hebben ook.

Ben ik een controlefreak? Ik kom er vast dicht bij in de buurt, als het de keuken betreft tenminste. Biedt iemand aan om bij een etentje een gang te verzorgen, hou ik het af. Blijf met je tengels van mijn dineetje, denk ik dan stil. Behalve bij het toetje. Ik ben namelijk een slechte toetjeskok. Maar ik probeer mijn grenzen te verleggen; een poos geleden nog nam ik privéles taarten bakken. Daarom vandaag een receptje waar niks aan is, dat lekker smaakt en waarvan je hele huis nog dagenlang lekker zoet en plakkerig ruikt: peren in wijn.

Schil de peren, maar laat zo mogelijk het steeltje eraan zitten. Verwarm de wijn met het kaneelstokje en los er de suiker in op. Doe de peren in de pan en kook ze heel zachtjes een half uur. Draai ze af en toe om. Haal de peren uit de pan en laat ze afkoelen. Kook de wijn in op hoog vuur tot hij enigszins stroperig wordt. Pas op, ga niet door tot hij echt een lint vormt, want bij afkoeling wordt hij vanzelf nog iets dikker. Laat afkoelen, zet een paar uur in de koelkast. Overgiet de peren vlak voor het serveren met de stroop.

Onno Kleyn

Meer over