Cruijff: Paralympiërs hoor je nooit klagen

Zij is al 465 partijen op rij ongeslagen. Vanaf vandaag gaat Esther Vergeer in Londen voor haar vierde paralympische titel in het enkelspel. 'Er zijn geen garanties voor overwinningen.'

LONDEN - Sinds 1992 was hij niet meer op de Paralympische Spelen geweest, maar vrijdag getuigde Johan Cruijff in Londen weer eens van zijn liefde voor de gehandicaptensport. 'Deze mensen hoor je nooit klagen, hoe groot hun handicap ook is. We kunnen veel van hen leren. Ze zetten je altijd met de beide benen op de grond.'

Cruijff had zich door zijn sportvriend Sebastian Coe, voorzitter van het organisatiecomité Locog, laten overhalen naar Londen te komen. Officieel is hij er op uitnodiging van het Internationale Paralympische Comité (IPC). Hoofdbestuurslid Rita van Driel was op de hoogte van het enthousiasme van de ex-voetballer voor sporters met een handicap.

In Nederland, waar Van Driel directeur is van de Nederlandse paralympische tak van sportkoepel NOC*NSF, is er veel overleg met Cruijff en diens Johan Cruyff Foundation. Die stichting springt met grote sommen geld bij in de ontwikkeling van de paralympische sport. Cruijff treedt daarbij niet graag op de voorgrond, maar in Londen stapte hij moeiteloos in de schijnwerpers om te vertellen over de mentaliteit en het karakter van deze sporters.

Cruijff was donderdag bij het rolstoelbasketbal en zwemmen geweest. Hij had genoten van de tactieken van de ploeg van coach Gertjan van der Linden, met wie hij regelmatig van gedachten wisselt. Zwemmers zonder armen hadden hem weer eens doordrongen van het doorzettingsvermogen van paralympiërs. Blindenvoetbal noemde hij 'onvoorstelbaar'.

In één moeite door hield Cruijff voor zijn gehoor een pleidooi voor de aanpak van obesitas. 'Waar komen de kinderen? Inderdaad op de scholen. Daar moet het gebeuren. Zet ze elke dag op de weegschaal.'

Zijn stichting opende dinsdag in Tottenham een nieuw Cruyff Court. De trapveldjes zijn onderdeel van de aanpak van overgewicht door meer beweging en meer sport.

Door

De druk van het nooit verliezen

Een Britse auteur nam dit jaar twee Nederlandse vrouwen op in de ambitieuze uitgave over de beste honderd olympiërs en paralympiërs aller tijden. De ene heette Fanny Blankers-Koen, de andere Esther Vergeer. Geconfronteerd met zoveel lof zegt de rolstoeltennisster uit Woerden dat ze het 'als een compliment' beschouwt. Terecht, Vergeer (31) regeert haar tak van paralympische sport al een ongeëvenaard aantal van twaalf jaren.

Sommige loftuitingen gaan haar te ver. 'Bij de US Open komen er dan Amerikaanse journalisten naar me toe die vinden dat de prestaties van Roger Federer of Serena Williams moeten worden vergeten, want die van Esther Vergeer zijn pas bijzonder. Ja, 465 gewonnen wedstrijden op een rij. Mooi hoor, maar zeg niet dat wat Federer heeft gedaan, niks voorstelt. Federer is mijn held. En kom niet aan mijn held.'

De heldin van de paralympische sport - plus boegbeeld, voortrekker en rolmodel - is door haar prestaties een waar fenomeen. Na Sydney (2000), Athene (2004) en Peking (2008) gaat zij in Londen voor haar vierde paralympische titel in het enkelspel. De gedachte dat die haar geen moeite zal kosten, verwerpt Vergeer.

'Niets komt zomaar. Er zijn geen garanties voor overwinningen. Daarbij geeft die reeks van 465 zeges meer druk dan ooit. Ik kan je verzekeren: het is niet gemakkelijk. Ik kan de situatie aan door tegen mezelf te zeggen: zie het als een uitdaging, Esther. Blijf koel.'

Vier jaar geleden leek Vergeer de paralympische finale te verliezen. Landgenote Korie Homan dwong haar in Peking tot de beste wedstrijd uit haar loopbaan. De emoties liepen na die partij hoog op. 'Korie was dat hele jaar 2008 al dichtbij. Ik wist: als iemand me kan verslaan, dan is zij het. Ik was er half op voorbereid dat die finale zo zou gaan.

'Maar dan weet je nog niet wat de spanning met je doet, laat staan de tegenstander. En het publiek was onrustig. Dat kun je alleen ervaren in zo'n finale. Ik kwam onder druk te staan. Anderhalve set had ik niks in te brengen bij Homan. Toen kreeg zij haar matchpoint en ging ze nadenken. Daarna draaide het om. Winnen in een tiebreak in de derde set, krapper kan het niet in het rolstoeltennis.'

De finale van Peking was in elk geval de wedstrijd van haar leven. 'Technisch was het geen hoogstandje. Maar de spanning, de fouten - het complete plaatje - maakten die wedstrijd tot een echte finale.'

Hoe ze in Londen zal omgaan met een nederlaag in het paralympisch toernooi dat vandaag begint, heeft Vergeer in het hoofd al doorgenomen. 'Eén is dat ik enorm slecht speel, vreselijk baal en je me drie dagen niet kunt spreken. Dat is het extreme.

'Twee is: ik speel goed, maar zij is beter. Zij heeft keihard getraind, beheerst meer slagen, is fysiek sterker en haar mobiliteit is beter. Zij verslaat mij. Dan denk ik: jij hebt het verdiend. Verliezen als Federer, met lof voor de tegenstander. Niet klagen over je eigen problemen of tegenslagen.'

Na haar derde paralympische goud in Peking kampte Vergeer met motivatieproblemen. 'Ik heb twee jaar getwijfeld of ik zou doorgaan. Wat brengt de sport mij nog, vroeg ik mij af. Op een gegeven moment kwam ik tot het inzicht dat er nog zoveel te ontwikkelen was in mijn rolstoeltennis dat ik zonder aarzelen verder ben gegaan.'

Ze is na een trainingskamp in Bishop Abbey, met de Nederlandse ploeg, in Londen gearriveerd. Het was, zegt ze, een moeilijke tijd. 'We waren met vier mannen en vier vrouwen. We zijn elkaars grootste concurrenten bij dit paralympische toernooi. In de training denk je van: zal ik nu alles laten zien, of toch nog een paar verrassende slagen achter de hand houden? Ik vond zes dagen lang genoeg.'

Vergeer, gecoacht door Sven Groeneveld, traint veel met Maikel Scheffers, de nummer één bij de mannen. 'Hij is sneller en sterker. Ik moet echt tegen hem opboksen. Dat is een van de redenen dat ik zo ben vooruitgegaan.'

undefined

Meer over