Column

Crossmedia, Remco Andersen en mevrouw Buwalda

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque

Vluchtelingen komen aan op het Griekse eiland Lesbos Beeld anp
Vluchtelingen komen aan op het Griekse eiland LesbosBeeld anp

Voormalig archief

Als symboliek is het bijna te goedkoop, maar het gebeurt wel momenteel bij ons op de redactievloer: we zijn het papieren archief aan het uitruimen en indikken omdat in de archiefruimte de redactie crossmedia komt te werken. Mappen met vergeelde knipsels en jaargangen kranten gaan eruit. Ervoor in de plaats komen redacteuren die experimenteren met nieuwe digitale vertelvormen voor onze journalistiek.

Neem het debat na de aanslagen na Parijs: zijn we in oorlog? Daar hadden we het over in traditionele artikelen. Crossmedia maakte een handzaam tableau met korte commentaren van interessante mensen op film. Lezers kunnen er ook hun eigen filmpje met hun mening uploaden. U vindt dat onder volkskrant.nl/zijnweinoorlog. Met zo'n vorm bereiken we op Facebook mensen die niet zo snel in een papieren krant bladeren. Kijk dan meteen ook even naar de reportage van Ben van Raaij en Mike Roelofs uit Groenland (volkskrant.nl/poolcirkel). Hij staat mooi in de krant van vandaag, maar wat werken die foto's en bewegende beelden met teksten erin goed op het scherm. Het verhaal over de drone-aanval en de Somalische herder, ook vandaag in de krant, vertellen we onder volkskrant.nl/drones met nog meer middelen: oorspronkelijke nieuwsbeelden, graphics, de voice-over van de Somalische herder.

null Beeld
Beeld

Nep-oorlogsvluchtelingen

Vorige week nam ik deel aan een debat over het beeld van vluchtelingen in de media. De sympathieke mensen van Vluchtelingenwerk wezen erop dat als wij negatieve koppen of artikelen hebben over de stroom vluchtelingen, hun werk weer een beetje moeilijker wordt. Dat kan ik me voorstellen. Maar de werkelijkheid is soms ontluisterend. Zoals in de reportage die onze Midden-Oosten-correspondent Remco Andersen schreef over de emigranten in een havenstad in Libanon (+). Libanezen zien op het moment een geweldige kans om in Europa terecht te komen en kopen een Syrisch paspoort om als nep-oorlogsvluchteling de grens te passeren. Ook populair in de handel: de nepdreigbrief van de Afghaanse Taliban, die moet aantonen waarom vluchten noodzakelijk was. Aan het einde van de reportage vertelt het wijkhoofd van het havengebied aan Andersen: 'Zodra het lente wordt, loopt de hele boel hier leeg.' Een grote grijns verschijnt op zijn gezicht. 'Misschien ga ik zelf ook. Als wijkhoofd verdien je nauwelijks wat en dit is het moment.' Ik begrijp die mensen volkomen en vind dat ze rationeel handelen. Zolang de window of opportunity openstaat, grijpen ze de kans op een beter leven. Maar hoe lang kan het zo doorgaan? Dat raam gaat gesloten worden, dat voel je aankomen. En een krant moet deze dingen uiteraard laten zien, ook als het lezers bezorgder maakt over de vluchtelingenstroom.

Remco Andersen is een jonge journalist die vloeiend Arabisch spreekt. Hij heeft de Arabische lente en de burgeroorlogen die daaruit ontstonden indringend bij ons thuis gebracht. Hij kreeg dit jaar de Lira-prijs voor de beste freelancebuitenlandcorrespondent en werd genomineerd voor de Tegel voor zijn reportage uit Homs. Vorige week las u nog twee uitstekende verhalen van hem vanuit Sinjar, de Yezidi-stad waar IS net was verdreven. Hij was een van de weinige journalisten ter plekke, had zich op slinkse wijze naar binnen gepraat, overnachtte in een Peshmerga-kamp. En aangezien Remco observatievermogen paart aan een genuanceerde blik, hoorden we niet alleen over de massagraven van Yezidi-vrouwen. Hij beschreef ook hoe de arme Yezidi's die de wereld als slachtoffer kent, meteen aan het plunderen sloegen na de herovering van hun stad. Een ongerijmdheid die de krant moet tonen.

Remco Andersen. Beeld Sanne De Wilde
Remco Andersen.Beeld Sanne De Wilde

Plus-teken

Artikelen met een 'plus'-teken zijn vrij toegankelijk voor abonnees van de Volkskrant. Geen abonnee? Geen nood, hier kunt u de Volkskrant twee weken proberen voor slechts vijf euro. Zonder verplichtingen.

Mevrouw Buwalda

Om op een lichtere noot te eindigen: leest u het verslag even na dat Peter Buwalda in zijn vrijdagse column (+) gaf van een bezoek met zijn Suzy aan de grote zaal van Tuschinski. Eerst speculeert hij in het oor van zijn geliefde eindeloos over het gemak waarmee jihadisten hen zouden kunnen neermaaien. Vervolgens ergert hij zich wild aan een man naast zich die luidruchtig nacho-chips zit te eten. Hij beschrijft dat kostelijk.

Eerder deze week vroeg Bert Wagendorp zich aan het einde van een lofzang op terrorisme-expert Beatrice de Graaf (+) af hoe meneer de Graaf het volhield. Al 's ochtends bij het ontbijt moest ik horen dat dit seksistisch was en in de krant hield het niet meer op. U heeft de columns (+) en boze brieven gelezen (er waren er ook die het voor Bert opnamen). Het bioscoop-verslag van Buwalda deed mij echter precies hetzelfde denken, maar nu met de seksen in de omgekeerde rol: hoe houdt mevrouw Buwalda het vol?

Peter Buwalda. Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant
Peter Buwalda.Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant
Meer over