Coppi in de Poelestraat

Faustino Coppi is in de stad! Faustino Coppi, verboden vrucht uit de schoot van de Witte Dame, zoon van de grootste aller wielerlegendes....

De eenbenige coureur ijlt door de straten: Oude Ebbingestraat, Turfsingel, Schuitendiep, Nieuwe Ebbingestraat. Hij maalt over de Singels, jaagt langs de Noorderhaven en de A, knalt de A-brug op naar de A-straat, de Westerhaven af, de Museumbrug over en geeft dan vol gas op de Ubbo Emmiussingel, de Herebrug nog en daar is de finish - goddank heeft hij twee handen om in de remmen te knijpen.

Hannah heeft een handtekening van Pantani. Niet zomaar een krabbel van een punt en een streep, maar een gedetailleerde, rijke, goed leesbare handtekening. Marco Pantani, de Tourwinnaar, heeft zijn éénmiljoenste handtekening aan mijn dochter gegeven, en met liefde.

Michael Boogerd komt eraan! Op de hoek bij café De Bres hoor je dat Boogerd aan komt denderen - even staat de tap stil, want in de verte klinkt de branding, de golf van woest schuimend geluid die Boogerd draagt en voortstuwt en die steeds dichterbij komt, als een lawine die ons allemaal gaat verzwelgen.

Bartali, ik had 'm graag 'Groningen' horen zeggen. Hij sprak niet, er rommelde en ronkte iets, ver achterin zijn keel. Groningen was nooit meer hetzelfde geweest.

De bisschop, hij zegent de renners. Hij heeft zich in de wielersport verdiept. Hij zegt het zelf, in de mis. 'Of het me lukt de Groningers tot het christendom te bekeren, moeten we afwachten. Het is de Groningers in elk geval wel gelukt mij tot de wielersport te bekeren.'

De foto van de kleine Faustino, in Martin Ros' Heldenlevens: hij heeft een stropdasje om. Hij heeft de grote oren van zijn vader. Zijn moeder Giulia Locatelli kent het noodlot nog niet en glimlacht.

Groningen is Gironingen. Hoofdtoneel van de zuiverste Commedia dell'arte uit het repertoire van het cyclisme - de NOS-tv heeft de voorstelling gemist; arme, zielige NOS. Zestien jaar ben ik weg uit Groningen, maar vandaag ben ik weer Groninger. Hoho! Ik ben een proloogspecialist en nu is de proloog van de Giro d'Italia in Groningen, nu lopen alle Groningers als trotse pauwen door de stad - zal ik dan vandaag géén Groninger zijn?

Op de foto kijkt Fausto Coppi nadenkend naar zijn zoon, alsof hij wél weet wat hem te wachten staat. Vier dagen later is hij dood.

Is Faustino bij de mis? Luistert hij naar de voorbede van de bisschop in de kathedraal: per la nostra città di Groninga, quest'anno ospite del Giro, per tutti il ciclisti defunti...? Welnee. Zal de zoon van de fietsende agnost zijn oren laten hangen naar een Groningse bisschop?

Schitterende film heeft de bisschop gezien, over Coppi en Bartalli. Hoe Bartalli Coppi hielp toen die griep had.

Bartali, bisschop, Bartali. En zag u de zoon van Coppi, toen u het peloton zegende? Hij lachte u uit. Bartali, die had niet gelachen. Die was op de Grote Markt op zijn knieën gezonken, had uw ring gekust en de emmer met wijwater over z'n eigen kop gekieperd.

Michael, heb je zoiets wel eens meegemaakt?

Nee, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.

Hoorde je die oerkreet, toen je bij café De Bres de Oranjesingel opdraaide?

Hoorde ik! Scheelde gauw twee tot drie seconden. Bedankt.

Campionissimo Marcóóó! Voor mij óók een handtekening!

Ah! De wereldkampioen der eenbenigen, Fabrizio Macchi is zijn naam. Zijn gemiddelde snelheid bedroeg 36 kilometer, met één been. Wat als Fabrizio Macchi...

Dan haalt-ie 72!

Jij bent gek.

Traint-ie dan soms niet met zijn grote vriend, Garzelli? Die heeft twee benen hoor, Garzelli. En hij fietst 'm uit het wiel met dat ene been, als-ie tenminste z'n dag heeft!

't Is de eenbenige slikker!

Iemand heeft Faustino Coppi gesproken. Hij is stratenmaker maar volgend jaar begint hij een hotel in de buurt van Castellania. Hotel Fausto Coppi.

Meer over