Confrontatie

it weekeinde las ik in een Engelse krant over de FaceTime-facelift, en ik wist meteen wat het was, en ik dacht niet meteen: wat een moderne fratsen. Natuurlijk was dit geen frats, en natuurlijk vroeg die plastisch chirurg er tienduizend dollar voor, want dat was het vast meer dan waard.


Voor de gezegenden die niet meteen begrijpen wat een FaceTime-facelift is, even een uitleg. Je hebt FaceTime en Skype, en allerlei andere manieren om via de computer videogesprekken te voeren - wat vroeger een 'videoconferentie' genoemd werd en vooral gedaan werd door gewichtige zakenmannen in films. Tegenwoordig wordt het vooral gedaan door, bijvoorbeeld, grootmoeders en hun kleinkinderen, als ze ver uit elkaar wonen.


Oma's en kleinkinderen vinden het misschien niet zo bezwaarlijk om hun eigen gezicht op FaceTime te zien - want dat zie je dus, in een hoekje van het scherm - maar ik wel. Elke keer als ik mezelf op het scherm zie praten, bewegen, slikken, ademen, denk ik: mijn god, wat is dat voor vreselijk wezen en wat hangt er een belachelijke hoeveelheid oud en overbodig vel onderaan haar hoofd. Dat ligt natuurlijk aan de ongunstige hoek waarin ik voor het scherm zit, maar toch ook wel aan de reële hoeveelheid overbodig vel die er onderaan mijn hoofd hangt.


Nog erger is het als ik op een onbewaakt moment de camera van mijn telefoon aanzet en die nog op de zelffotografeerstand staat, dus met de lens naar mij toe. Gruwels, wie ís dat, is dan altijd mijn eerste gedachte. Om meteen tot de conclusie te moeten komen dat ik het zelf ben.


De Amerikaanse plastisch chirurg die de FaceTime-facelift heeft bedacht, had dat gedaan omdat hij opvallend veel klanten kreeg die zichzelf juist tijdens het FaceTimen zo oud en lelijk vonden. Als je in een spiegel kijkt, trek je altijd je spiegelgezicht, en dat heeft niets met de werkelijkheid te maken. Dat is het gezicht, in Madonnabewoordingen, van strike a pose. Maar als je een beetje naturel, niet-poserend, voor je computer zit te babbelen, zie je jezelf echt, en denk je: zo zie ik er dus uit. En zo zien dagelijks alle anderen mij ook.


Vroeger, vertelde de chirurg van de FaceTime-facelift, overkwam dit mensen op andere momenten, want ze deden toen nog niet aan videoconferenties (behalve als ze een belangrijke zakenman moesten spelen in een film). Toen kwamen mensen altijd bij de plastisch chirurg terecht omdat ze op een onverwacht moment hun weerspiegeling in een etalageruit hadden opgevangen. En dat was net zo schrikken.


De les is dus: je moet zorgen dat je nooit plotsklaps met jezelf geconfronteerd wordt. Dat moet je zo veel mogelijk over laten aan andere mensen.


Meer over