Computerkind

Hij is blogger en de uitgever van journalistiek initiatief De Correspondent. Hoe werd Ernst-jan pfauth succesvol aanjager van dit nieuwe medium?

Blogger of journalist?

Meteen: 'Blogger. Ik wilde eerst net als mijn vader journalist worden, maar toen ik in 2007 solliciteerde bij nrc.next kreeg ik binnen een half uur een vriendelijke afwijzing terug. Ik liep stage bij een persbureau van de Verenigde Naties en wilde gaan schrijven over het werk wat ik daar deed en wat ik tegenkwam.'

'Toen dacht ik: fuck it, ik begin mijn eigen krant; een blog. Daar schreef ik toen die verhalen op. Dat beviel zo goed dat ik daarna fulltime ben gaan bloggen. Twee jaar later belde nrc.next alsnog met de vraag of ik voor hen wilde bloggen. Als chef internet bij NRC heb ik de website vormgegeven vanuit de kracht van blogs, niet als een traditionele krantenwebsite.

'Ik zie mezelf zeker meer als een blogger, ook omdat je als blogger vrijer bent. Ik vind het prettig om een verhaal te schrijven zoals ik het zou vertellen, dat past bij bloggen. Als je een krant openslaat, zie je dat journalisten zich wegcijferen, terwijl een blogger juist zijn eigen stempel drukt.'

Als uitgever: polderen of compromisloos?

'Dan ga ik voor compromisloos, omdat online journalistiek zo'n nieuwe industrie is dat je niet kunt gaan polderen. Dan krijg je van die halfbakken websites. Je moet je intuïtie volgen, kijken wat andere voorlopers doen en wat het publiek doet in plaats van wat het zegt te willen.

'Wanneer ik bij NRC als chef internet was gaan polderen, dan was er een standaard krantenwebsite uitgekomen. Zonder duidelijke journalistiek keuzen. Toen we de blogachtige website in december 2010 lanceerden, werd die helemaal afgebrand. Ik denk dat ik daar wel drieduizend klagende mailtjes en reacties op heb gehad. De site zou te oppervlakkig en te simpel zijn, want waar waren de katernen gebleven? Maar uiteindelijk hebben we de site rendabel gekregen en de bezoekersaantallen verdubbeld. Daarom ben ik absoluut voor het compromisloze.'

Vrijheid van informatie of betaalmuur?

'Vrijheid van informatie. Je wilt een artikel makkelijk kunnen delen op internet. Als je nu de krant leest en je wilt een artikel delen, dan moet je een foto maken met je telefoon of tablet en het op Facebook of Twitter zetten. Ik zou willen dat je artikelen kunt delen zoals je vroeger met een krantenknipsel deed, zodat mensen het zien zoals het in de krant verschijnt.

'Natuurlijk moeten mensen op een gegeven moment wel gaan betalen voor kwaliteitsjournalistiek, maar ik denk niet dat een betaalmuur daar de oplossing voor is. Ik kan me voorstellen dat je mensen op hele andere manieren verleidt tot betalen. Een niet-betalende lezer moet het idee hebben dat hij echt iets mist. Bijvoorbeeld dat je alleen als lid kunt reageren of de apps kunt gebruiken. Mensen willen best betalen voor het gemak en het clubgevoel dat rond De Correspondent hangt.'

De Correspondent: experiment of revolutie?

'Een journalistiek experiment. Omdat bijna niemand weet hoe je geld gaat verdienen aan alleen maar digitale journalistiek en hoe je verhalen gaat vertellen als je niet alleen met een schrijver en een fotograaf werkt, maar ook met een interactieontwerper en een programmeur. Je ziet wel wat beginnetjes daarin, zoals technologiesite theverge.com waar dat heel goed wordt gedaan, maar wij willen dat proberen uit te vinden.

'Het crowdfundingsucces van het project is wel revolutionair. Dat heeft me wel verbaasd, want van tevoren dacht ik dat de kans fiftyfifty was dat ze het zouden redden. De Britse blogger Andrew Sullivan heeft 9 ton in dollars opgehaald bij een veel groter publiek, terwijl De Correspondent al rond de 1,5 miljoen in dollars zit.

'Als ik vanuit mijn eigen functie als uitgever spreek, dan ben ik geïnteresseerd in wat er gebeurt als je alleen maar de lezer voorop stelt. We hebben geen advertenties, dus we moeten ons op de lezer richten. De Correspondent is een experiment met een hele duidelijke missie. Als het werkt, kunnen we achteraf misschien spreken van een revolutie.'

Complementair of opzichzelfstaand?

'Als je De Correspondent als gewoon nieuwsmedium beoordeelt, dan is het complementair. Ik kan niet op de stoel van de hoofdredacteur gaan zitten, maar ik denk dat je er prima een nieuwsmedium naast kunt lezen. Wij willen meer inzicht bieden in datgene wat anders niet in het nieuws komt. Dus als je de necrologie van Margaret Thatcher wilt lezen, dan moet je daarvoor een krant lezen of een nieuwssite bezoeken. Daar vind je het klassieke nieuws. Ik kan daar ook van genieten, maar daar is De Correspondent niet voor.'

Facebook of Twitter?

'Daar moet ik even over nadenken. Uiteindelijk ga ik toch voor Twitter. Omdat het veel meer gericht is op het delen van informatie. Sommige mensen zijn daar al een soort mini-correspondentschap begonnen, zoals Eelco Bosch van Rosenthal. Dat is één van mijn favoriete twitteraars. De manier waarop hij in honderdveertig tekens naar interessante bronnen verwijst, nieuws uit de Verenigde Staten duidt, op een inhoudelijke en soms grappige manier - daar kan ik veel meer van genieten dan van welke facebookstream dan ook.

'Facebook heeft wat mij betreft ook niets meer met vriendschap te maken. Ik gebruik het niet om mijn vrienden te spreken, dat doe ik in afgesloten groepen op Whatsapp. Het enige leuke aan Facebook vind ik dat ik veel reacties krijg wanneer ik mijn blogs doorplaats. Daarentegen werkt Twitter als een openbaar notitieboekje. Het laat zien wat er gebeurt als journalisten een openbaar dossier bijhouden. Ik hoop dat journalisten van De Correspondent dat ook gaan doen.'

Computerkind of buitenspeelkind?

'Ik denk dat ik vanaf het moment dat ik een computer kreeg een computerkind werd. Ik kreeg vrij laat een computer, aan het einde van de basisschool. Eerst hadden mijn ouders een Laser computer, waar Katja Schuurman toentertijd reclame voor maakte. Toen we internet kregen, ging ik websites bouwen. Ik vond het zo mooi dat ik gewoon zelf kon publiceren. Ik had bijvoorbeeld de website hebjijhumor.nl, waar ik allerlei grappige plaatjes en filmpjes op plaatste, en cdreview.nl, waar ik cd-recensies op publiceerde. Ik moest alles handmatig in elkaar zetten, want standaardblogs waren er nog niet.

'Ik vond het ook leuk dat je met de komst van internet de hele wereld kon bereiken. Het idee dat je opeens iedereen kon gaan mailen. Ik geloof dat ik mijn eerste mailtje in science center Nemo heb verstuurd, aan Michael Jordan.' Lachend: 'Maar ik heb nooit een mailtje teruggehad.'

Klassieke of moderne journalistiek?

Lachend: 'Dat is echt een duivels dilemma. Ik zeg toch moderne journalistiek, omdat er nog zo weinig mee geëxperimenteerd is. Ik denk dat moderne journalistiek nodig is om ervoor te zorgen dat veel meer mensen in aanraking komen met goede journalistiek.

'Ik kan enorm kwaad worden dat mijn generatie nog maar een kwartier de krant leest. De jongste krant is nrc.next en daarvan is het lezerspubliek gemiddeld 42 jaar oud. Dat is absurd. Kwaliteitsjournalistiek gaat dus aan een grote groep mensen voorbij. Daarom moeten we moderne journalisten hebben, die niet alleen een pakketje papier willen afleveren - dat niet meer past in het mediaritme van veel mensen.

'Ik houd wel erg van klassieke journalistieke verhalen. Ik heb All the President's Men en Fear and Loathing in Las Vegas verslonden. Online was sinds kort altijd de norm, maar je ziet een trend dat er steeds meer lange artikelen verschijnen. Ik geloof dat die verhalen dankzij moderne journalistiek kunnen bestaan.'

CV ERNST-JAN PFAUTH

1986 Geboren in Leiderdorp

2004-2008Bachelor communicatiewetenschap aan de UvA

2007Loopt stage als correspondent bij een persbureau van de Verenigde Naties

2009Bouwt nieuwsblog voor nrc.next

2010Publiceert eerste boek Sex, Blogs & Rock-'n-Roll

2010-2011Chef internet bij NRC Handelsblad

2013Aangesteld als uitgever van het journalistieke project De Correspondent

undefined

Meer over