Compleet

Sticks was even klaar met rappen, maar nu is hij terug met de ep Stick-Bukowski. Zijn helden Miles Davis en Michael Jackson hebben er een plekje gekregen, net als in zijn topvijf.

Gewoon, geen zin meer. Sticks, rapper van wijlen Hollands hiphoptrots, Opgezwolle, had het even gehad met rappen. Ja, daar werd in zijn omgeving raar van opgekeken 'Wat het is toch geweldig als je van je hobby je werk hebt gemaakt? En dat is ook zo. Maar dan? Dan is het je werk en mis je je hobby', zegt Sticks. Dan moet je dealen met verwachtingen en verplichtingen van je baan. 'En ik moest er gewoon weer plezier in krijgen.' Is gelukt.

Sticks - je mag ook Junte Uiterwijk zeggen - die sinds het uiteenvallen van Opgezwolle in 2007 solo of in los-vast collectief rapt, dook de studio in voor een eerste productie in twee jaar. Samen met producer Moon maakte hij de ep Stick-Bukowski. Lome funky hiphop die Uiterwijks hervonden ontspanning reflecteert. In meerdere opzichten. In drie dagen zijn de beats en raps van de negen nummers opgenomen. 'Alles in één keer. Technisch is het daardoor misschien niet perfect, maar het voelde zo als vakantie en ik wilde die sfeer vasthouden.'

En er is een plekje ingeruimd voor Uiterwijks voorbeelden. Miles Davis en Michael Jackson krijgen een namecheck in Al Mijn Helden. En Uitbetaald is een vrij vertaalde versie van Eric B & Rakims klassieker Paid in Full. ('Denkend aan een meesterplan')

Muzikale invloeden van de rapper? 'Ik heb Miles Davis hoog zitten, meer door zijn swag dan zijn muziek, die bijna nonchalant zelfverzekerde houding. Die man heeft zo vaak zijn muziek omgegooid zonder zich maar iets aan te trekken wat anderen vinden.' Sticks vindt het mooi hoe rappers als Nas en Jay Z ouder worden. 'Hoe ze op een volwassen manier relevant blijven zonder de competitie aan te gaan met de jongere generatie.' En Snoop? Ja, Snoop! 'Ik heb nooit geprobeerd een rapper letterlijk na te volgen. Maar de manier waarop hij kennelijk zonder de geringste inspanning zijn raps laat stromen. Die flow is effortless! Dat wilde ik ook kunnen.' Ook al fungeerde de lange Californische rapper uiteindelijk op een andere manier als voorbeeld. 'Door Snoop ben ik gaan blowen', aldus Sticks. Zijn topvijf.

1 Miles Davis

Kind Of Blue (1959)

'De eerste jazzplaat die ik ooit heb gekregen. Dit is één van die zeldzame platen die je van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat kunt draaien. Ik ken hem nou al vijftien jaar en hij klinkt nog steeds niet gedateerd. Ik vind het ook zo knap omdat ik had begrepen dat Davis zijn muzikanten niet meer dan wat aanwijzingen had gegeven op bladmuziek en ze vervolgens daarmee aan de slag gingen. Ik heb zelf nooit zo de drang gevoeld om hiphop en jazz te vermengen. Ook al is dat vaak genoeg gebeurd. Ook door Miles zelf. Maar het luistert heel nauw. Als je niet echt in de jazz zit, zoals ik, en je niet de juiste mensen ervoor hebt, kan het goed mis gaan.'

2 Michael Jackson

Bad (1987)

'In 1988 wilde ik Michael Jackson zijn. Het was de eerste artiest waar ik bewust een muzikale bewondering voor voelde. Het is een combinatie van alles. De muziek, die lange verhalende videoclips, zijn iconische moves. Hij was een soort Jezus van MTV. Nu net heb ik de jubileumbox Bad 25 gekocht. Ja, je moet toch compleet zijn? Hoe compleet? Om je een indruk te geven: Ik heb bij elkaar zo'n 60 cd's van Michael Jackson, met daar tussen ook de nodige Japanse uitgaven. Ja, ja er zijn misschien artiesten die muzikaal beter zijn, maar Michael Jackson excelleerde overal in. Daarnaast was zijn invloed buiten de muziek enorm. Ik bedoel de moonwalk, het rode jasje. Heeft Prince ooit zoiets nagelaten?'

3 Snoop Dogg

Doggystyle (1993)

'Altijd als ik deze hoor, wil ik stoppen met muziek maken. Die flow hè. Alsof hij even tussendoor de studio in is gedoken en wat dingetjes uit zijn mouw heeft geschud. Het vijfde nummer Tha Shiznit is zelfs helemaal freestyle; ter plekke geïmproviseerd op de beat. Ik rapte toen nog niet, maar in mijn klas waren er drie platen waar iedereen naar luisterde, deze van Snoop, Regulate van Warren G en The Chronic van Dr. Dre. Dat was de heilige drieëenheid. Het mooie van Doggystyle was dat Snoop over poppy, gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes rapt zonder dat het plat werd. Het is radiovriendelijk zonder dat er concessies zijn gedaan.'

4 Curren$y

Pilot Talk II (2010)

'Een New Orleans rapper die, wat mij betreft, het tofste is dat de afgelopen jaren door hiphop is voortgebracht. Hij doet ook veel aan free-style en verder rapt hij over zijn wiet en zijn vrouwen. Nee, het gaat niet heel diep en dat is niet erg. Nadenken kan ik zelf wel. Op het podium maakt hij ook gebruik van muzikanten die live spelen in plaats dat hij sample of muziekfragmenten gebruikt. Daar heb ik wel iets mee. Het blijft langer overeind staan. Die groove is lekkerder. En het geeft het geheel de sfeer van een rokerige jazzclub.'

5 Devendra Banhart

Smokey Rolls Down the Thunder Canyon

'Heb ik destijds gewoon op het hoesje gekocht. Doe ik wel vaker met aanbiedingen. Als hij tegenvalt, ben je je toch geen buil gevallen. Het is de enige cd die ik thuis draaide waarvan mijn moeder geïnteresseerd vroeg wie dat nou was. Eerlijk gezegd, weet ik niet zo goed hoe ik deze muziek moet noemen. Folky vermoed ik, rustig en sfeervol. Ik ben wel een beetje een sfeermens en aan buien onderhevig. Maar muziek is voor mij niet per se therapeutisch. Het is niet zo dat ik me door Devendra Banhart opeens beter voel. Zo werkt dat niet. Of nou ja, met één uitzondering. Michael Jackson heeft altijd de kracht om me beter te laten voelen.'

Stick - Bukowksi van Sticks en Moon ligt vanaf vandaag in de winkels en is ook te downloaden via fakkelteitgroep.nl

undefined

Meer over