Cocktail van een dronkeman Moulin Rouge

Moulin Rouge, de derde speelfilm van de Australiër Baz Luhrmann, begint met een rood doek dat langzaam openschuift. In beeld verschijnt het logo van 20th Century Fox....

Als het doek open is, nestelt de jonge Engelse dichter Christian (Ewan McGregor) zich in zijn krappe Parijse zolderkamer achter zijn schrijfmachine. In beeld verschijnt letter voor letter de eerste regel van zijn verhaal, dat langzaam overgaat in het klassieke liedje Nature Boy: There was a boy.

Er was eens een jongen. Die jongen, nog nat achter zijn oren, droomt er aan het einde van de negentiende eeuw van het allermooiste verhaal over de liefde te schrijven. Het probleem is dat hij nog nooit verliefd is geweest. Na een avond in de decadente Moulin Rouge - een kruising tussen een nachtclub, danszaal en bordeel, waar de rijken en machtigen der aarde zich te goed doen aan de meisjes van plezier - is dat gebrek snel verholpen: Christian valt als een blok voor Satine (Nicole Kidman), een bedwelmende courtisane. Maar de Fonkelende Diamant, zoals haar bijnaam luidt, wordt ook begeerd door de hertog van Worcester, de geldschieter van de Moulin Rouge wiens vermogen onmisbaar is in de ambitieuze plannen van Zidler, de flamboyante eigenaar van de club.

Veel heeft het verhaal niet om het lijf: de jonge schrijver probeert, vrij naar Orpheus, het meisje te redden uit de klauwen van de hertog. Zij schiet heen en weer tussen haar ambities en de ware liefde, maar de uitkomst ligt vast: 'The greatest thing you'll ever learn is to love and be loved in return.'

Oneindig veel belangrijker dan het verhaaltje is de vorm. In zijn speelfilmdebuut Strictly Ballroom (1992) prikte Luhrmann de glamour van het ballroomdansen door, in William Shakespeare's Romeo + Juliet (1997) verpakte hij de fatale rivaliteit tussen de Montagues en de Capulets als MTV-clip. Moulin Rouge, de afsluiting van zijn Red Curtain-trilogie, is Romeo + Juliet in het kwadraat. Een uiterst zelfbewuste film, een cocktail, bereid door een dronkeman.

Luhrmann knipoogt en citeert dat het een lust is. Hij mixt opera met popmuziek, Hollywood- met Bollywoodklassiekers, high brow met low brow, Rodgers & Hammerstein met Lennon & McCartney, de cancan met The Sound of Music, Elton John en Dolly Parton met David Bowie. Het resultaat is een feest voor oog en oor, als die het spektakel tenminste kunnen bijhouden.

Op het eerste gezicht normale dialogen blijken keer op keer de opmaat tot wéér een klassieke popsong, voor de camera door de acteurs zelf gezongen. 'Here we are now, entertain us', citeert de massa in de nachtclub Kurt Cobain. Een gesprek tussen 'circusbaas' Zidler en de versmade graaf verandert in Madonna's Like a virgin.

Alles kan in Luhrmanns wonderlijke wereld, die voor het grootste deel gecreëerd werd in een Australische studio. De geliefden lopen letterlijk op wolken, Kylie Minogue duikt op als groene fee.

Wie zich ergert aan gebrek aan inhoud - zoals de jury van het afgelopen festival van Cannes, die de openingsfilm voor alle prijzen passeerde - ziet een lege huls die horendol maakt. Wie zich laat betoveren door de edelkitsch, aanschouwt een spectaculair spektakel, met een aangename roes als gevolg.

Meer over