Clark, de Nieuwe Hendrix

Knappe jongen die in staat is een zo gestold genre nieuw leven in te blazen. Clark is die jongen.

Solo's tot over de horizon en zo ver als het oor kan horen. De vaststelling van The New York Times dat met Gary Clark Jr. een nieuwe gitaarheld is opgestaan, is een understatement. Clark, in de VS bejubeld als de Nieuwe Hendrix, terwijl hij al heeft gespeeld met een grootheid als Eric Clapton, laat op het podium van een uitverkocht MC Theater zijn gitaar uitgebreide monologen voeren. Van de kwalificaties liedjesschrijver/zanger/gitarist mag nu officieel de laatste voorop staan.

Clark, afkomstig uit Austin, Texas, presenteert op zijn debuutalbum Blak and Blu een enorme veelzijdigheid, puttend uit ruim zestig jaar zwarte muziekgeschiedenis. Live gooien vooral zijn (blues)solo's hoge ogen, want worden in de zaal steevast beloond met een bewonderend applaus.

Applaus na de solo: hier worden tradities in ere gehouden. En in meerdere opzichten. Want Clark is een bluesgitarist pur sang, die opereert in de fundamentele bezetting van bas, twee gitaren en drums en in een muzikale wereld waarin mannen 's ochtends wakker worden om tot de ontdekking te komen dat ze minder dan niets hebben.

Knappe jongen die in staat is een zo gestold genre nieuw leven in te blazen. Clark is die knappe jongen, ten dele dan. Het is voornamelijk zijn speelstijl die een shot geeft aan het oude beestje. Clark maakt zijn handen vuil, hij speelt gespierd en met een achteloze souplesse en een vrijerockattitude. Hendrix' Third Stone From The Stone krijgt een behandeling van effectpedalen dat het een psychedelische aard heeft. Jimi zelf zou er zijn goedkeuring aan hebben gegeven.

Maar dat is maar één kant van Clark. Zijn veelzijdigheid als songschrijver veronachtzaamt hij live een beetje. Nummers die verder liggen van de bronnen van de blues krijgen wat plichtmatig aandacht. Please Come Home, in de beste falsetsoultraditie van een Smokey Robinson, wordt uitgeprobeerd totdat Clark er genoeg van lijkt te hebben en de zoete smeekbede aan een niet nader genoemde 'baby' aan flarden wordt gesneden.

Yep, weer een gitaarsolo. De lome jazzsoul van Blak and Blu? Het mag een coupletje lang overleven. Daarna komt de rock-'n-roll van Travis County binnenstampen, zo'n plaatje waar een cowboy als Patrick Swayze lekker op los zou gaan.

Het is overduidelijk waar Clarks grootste liefde ligt. De immer voortdenderende viermanslocomotief heeft weliswaar haltes bij bluesrock, delta blues, rhythm 'n' blues, maar snelt alle andere muziekstations voorbij. Dat maakt Clark, hoe getalenteerd als muzikant dan ook, toch een stuk eenvormiger dan op de plaat.

Een nieuwe gitaarheld? Misschien, maar dan wel één binnen de oude kaders.

undefined

Meer over