Clap Your Hands Say Yeah * *

Hoe kan een gedreven plaat zo lusteloos worden gepresenteerd.

MENNO POT

Clap Your Hands Say Yeah Melkweg, Amsterdam, 13 september.

Een indieband die na een bejubeld debuut met een tegenvallende opvolger komt, kan in het versnipperde, vluchtige popaanbod van nu snel weer vergeten zijn. Dat leek ook Clap Your Hands Say Yeah te overkomen, de gitaarband uit Brooklyn en Philadelphia die in 2005 indruk maakte met een titelloos debuutalbum waarop Talking Heads en Yo La Tengo in de blender leken te zijn gegooid.

In de Amsterdamse Melkweg moest de band het dinsdag hebben van mensen die dierbare herinneringen aan die plaat hebben. Opvolger Some Loud Thunder (2007) werd lauw ontvangen, ook door het koperspubliek, terwijl album nummer drie (Hysterical) pas maandag verscheen.

Toch was het een concert om naar uit te kijken, want Hysterical is goed genoeg om alle geïnteresseerden uit 2005 weer bij de les te roepen en misschien zelfs een nieuw publiek aan te boren: gebleven zijn de krassende postpunkgitaartjes en de geëxalteerde dreinstem van Alec Ounsworth, maar de songs klinken krachtiger (meer toetsen!) en zijn onverwacht energiek en toegankelijk. Nu alleen nog een bevlogen optreden, denk je dan, maar helaas: dat liet de groep na. Het nieuwe studiowerk mag dan lonken naar een breder publiek; als live-band doet Clap Your Hands Say Yeah dat allesbehalve. De groep is helaas nog hetzelfde uitstralingsloze gezelschap als voorheen.

Ruim een halfuur stond je je af te vragen hoe een band die zo'n gedreven nieuwe plaat komt presenteren op het podium zo lusteloos en verveeld kan musiceren. Ounsworth (met bril en Ciske de Rat-pet) kan venijnig dreinen, maar neuzelde nu slechts, met toegeknepen ogen en in een houding alsof hij nodig naar het toilet moest.

De andere bandleden zijn nou niet bepaald jongens die dat compenseren: met de broertjes Lee en Tyler Sargent op de planken zou vermoedelijk élk popconcert doodslaan. Het werd gaandeweg wel beter, ergens ter hoogte van Satan Said Dance en het sterke, nieuwe Ketamine And Ecstacy, maar echt doorzetten deed de opleving niet: al na 55 minuten was de reguliere set afgewerkt.

Jammer, ook voor Clap Your Hands zelf: Hysterical had een overtuigender presentatie verdiend.

undefined

Meer over