Cipollini: 'Waarom stond er geen waarschuwingsbord?'

Anarchie en zenuwen beheersen traditioneel in de eerste Tour-week het peloton. Zolang de bergen niet in zicht zijn, wagen sprinters en andere vrijbuiters lijf en leden in een een poging een graantje mee te pikken in 's werelds zotste etappekoers....

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

LE HAVRE

De meeste coureurs zijn niet rap genoeg om een rol van betekenis te spelen in een massasprint. Of ze durven niet, wat een alleszins aanvaardbaar excuus is. Een peloton dat in volle galop naar de eindstreep dendert, haalt op een vlak parkoers een topsnelheid van 70 kilometer in het uur. Wie zich afvraagt wat de gevolgen zijn van een stuurfout of klapband, knijpt al bij voorbaat in de remmen.

In Le Havre was het woensdag weer ouderwets raak. Niet dat de zege van Mario Cipollini verbazing wekte, maar de derde massaspurt in de 82ste Tour de France toonde weer eens op pijnlijke wijze de keerzijde van het sprintmétier. In volle ren zag de meute zich plots geconfronteerd met een kleine rotonde, waar auto's gemaand worden vaart te minderen. Fietsers niet.

De Belg Sammy Moreels lag aan kop van het uitgestrekte lint en zag geen kans zijn tweewieler door de krappe bocht te manoeuvreren. Ruggelings vloog de Lotto-coureur de dranghekken in. Hij kreeg vervolgens een kleine tien renners over zich heen, onder wie Laurent Jalabert, de drager van de gele trui. Door de val raakte de Fransman zijn leidende positie kwijt aan de Italiaan Ivan Gotti.

Jalabert was snel over de schrik heen. 'Wat valt er te zeggen? Ik viel, 't is gelukkig niet ernstig. Ik ben wel eens harder gevallen.' Na zijn doodsmak vorig jaar in Armentières, waar een kiekjes makende gendarme in de weg stond, verdween Jalabert voor twee maanden in het ziekenhuis.

Fabio Baldato, die zondag in Lannion nog naar de winst sprintte, had minder geluk. Besmeurd met bloed en het gezicht gewikkeld in verband kwam de Italiaan vijfenhalve minuut na Cipollini binnen. De winnaar had de crash ternauwernood kunnen ontwijken. Hij was blij en verontwaardigd. 'Waarom stond er geen waarschuwingsbord?'

Een volgende keer stort hij zich echter weer met dezelfde doodsverachting in de sprint. 'Je moet risico's nemen, dat hoort bij ons vak.' En Mario 'Macho' Cipollini, op zijn helm staat een brullende leeuw afgebeeld, beheerst die professie als geen ander. En weet dat ook. 'Ik win niet altijd, maar wel het meest.'

Met dank aan zijn teamgenoten. Op weg naar Le Havre waren de lichtblauwe tricots van de Mercatone Uno-formatie continu aan het front te vinden, ten einde mogelijke ontsnappingen te neutraliseren en aldus hun kopman in een zetel naar de finale te brengen. Die maakte de voorbereidingen met speels gemak af en bracht zijn totaal aan etappezeges in de Tour op drie.

In 1993 was hij in Sables-d'Olonne ook al de snelste. Hij droeg toen bovendien twee dagen de gele trui. Vorig jaar ontbrak Cipollini in Le Grand Boucle vanwege een paar gebroken ribben, opgelopen bij een val in Spanje. Cipollini heeft zich ten doel gesteld deze zomer drie Tour-etappes te winnen. De kans dat die missie zal slagen, lijkt groot.

Op weg naar Parijs doet zich nog viermaal de kans voor op een eindsprint, vandaag in Duinkerken, morgen in Charleroi en in de laatste week in Bordeaux en op de Champs-Elysées. Een keus uit dat kwartet is niet moeilijk voor Cipollini. 'Die in Parijs.'

Tegen die tijd hebben de Madeleine, de Alpe d'Huez en de Tourmalet de krachten bij de meeste van zijn concurrenten al uit de kuiten doen vloeien. Zelf verwacht Cipollini redelijk fit door het hooggebergte te komen.

Hij kan bovendien rekenen op een solide ploeg, die gisteren aan het front regelmatig werd afgelost door de equipe van ONCE. Die verdedigde de gele trui van Jalabert. Een logische strategie, maar het is de vraag of de ploeg van Manolo Saiz er op lange termijn wel bij vaart. Kopman van ONCE blijft, het sterke optreden van Jalabert ten spijt, de Zwitser Alex Zülle.

Pas zondag, wanneer de eerste individuele tijdrit op het programma staat, brandt de strijd echt los en Zülle wordt geacht daarin een rol van betekenis te spelen. Uitgerekend de Zwitser echter trad de voorbije dagen op als tempobeul van de ONCE-formatie. Met de tijdrit en de Alpen op komst, zou de geleverde inspanning Zülle wel eens danig kunnen opbreken.

Volgens zijn landgenoot Rominger, een van de favorieten, is zuinig koersen in de eerste week hoofdzaak. Manolo Saiz, de directeur sportief van ONCE, dacht er anders over. 'De wedstrijd draait om de gele trui en elke dag dat je 'm hebt, is meegenomen.'

In Le Havre moest zijn protégé Jalabert door pure pech het fel begeerde shirtje afstaan aan Ivan Gotti, die volkomen beduusd naar het erepodium sukkelde. Tot gisteren kon de 26-jarige renner uit Bergamo wijzen op een maagdelijk witte erelijst. Drie jaar lang koerste hij in dienst van Gianni Bugno, om in het najaar van 1993 te verhuizen naar de formatie van Polti. Daar vertrok hij al na een jaar.

Deze zomer schonk hij zijn diensten aan Gewiss en diens kopman Evgeni Berzin. Die sleepte zijn ploeg dinsdag in de ploegentijdrit naar de zege. In Berzins spoor klom Gotti naar de tweede plaats in het klassement, waarna hij gisteren het laatste sprongetje maakte. Voor alles blijft hij echter knecht. 'Ik heb de trui nauwelijks verdiend. Maar zondag zal ik 'm ook wel weer kwijt zijn.'

Meer over