Choreografische ster verdient doorbraak

Ze dansen en huppelen, maar blijven individuen in een afstandelijk duet.

ANNETTE EMBRECHTS

Een gymzaal op een andere planeet, zo oogt het strak witte podium. De zes dansers die deze breed ommuurde vloer betreden en weer verlaten, lijken ook niet echt van deze wereld. Ze zien er wezenloos uit: ze kijken elkaar en het publiek nauwelijks aan. Ze bewegen rustig en beheerst, meditatief bijna; als er al iemand rent - sporadisch - is het een hindehuppel of een dwarse oversteek achterlangs (eenmalig). De dynamiek is exact onder controle. Ondertussen hebben ze wel een duizelingwekkend aantal variaties aan bewegingen tot hun beschikking. De jonge Israëlische choreograaf Itamar Serussi - al een tijdje in Nederland werkzaam, hoofdzakelijk als huischoreograaf van Danshuis Station Zuid - moet over een onuitputtelijke bron aan motorische ideeën beschikken.

In Mono laat hij de twee vrouwen en vier mannen ver gaan in hun vervreemdende bewegingen. Ze hinkelen, huppelen, hellen achterover, knakken hun polsen, draaien een been uit, leggen hun voorhoofd tegen een muur en overstrekken hun nek voorwaarts en achterwaarts. Veel bewegingen zijn verdraaiingen van moderne en klassieke basispassen, in een overdonderde diversiteit. Zelden voeren ze samen een patroon synchroon uit. Doen ze dat wel, halverwege even, heeft dat niet het bedwelmende effect van een groepsstuk. Alsof ze hun geïsoleerde bestaan nooit willen opgeven. Individuen zijn ze - mono's - die slechts tot een afstandelijk duet te verleiden zijn: even klitten ze samen (zonder elkaar te raken). Totdat de een door de ene spleet afgaat en de ander bijvoorbeeld zijn handen op zijn slapen drukt.

De uitblijvende dynamiek - als een niet ingelost verlangen - wordt gecompenseerd door de volumineuze muziekscore (Richard van Kruysdijk) die samen met het subtiel verschietend lichtplan als een onzichtbaar gebouw bezit neemt van de kale ruimte. Soms zingt een ijle vrouwenstem over eeuwige zonsopgang, dan weer klinken er piepjes, belletjes of fluitjes van een windorgel, of zindert de lucht van vliegtuiggeronk, sirenes of verkeerslawaai. Dreigend en zwaar, maar nooit ten koste van de vervreemdende, eigentijdse performance.

De emotieloze uitstraling van Mono verdeelt het publiek: fans en afhakers gaan gelijk op. Zeker wanneer in het slotdeel een mannelijke danser naakt zijn sprongen doet, in afstandelijke nabijheid van een elegante hinde. Wat wel aan te merken is: het hippe Mono lijkt iets te veel op voorganger Undo en zou beter tot zijn recht komen in een theater met een vlakke vloer dan in de grote zaal. Maar aan het choreografisch talent van deze rijzende ster doet dit niets af. Serussi verdient een (inter)nationale doorbraak.

4/4, Theaters Tilburg. Tournee t/m 13/10. www.itamarserussi.com en www.danshuisstationzuid.com. Danshuis Station Zuid, Itamar Serussi

undefined

Meer over