Chirac zet Séguin in als kandidaat voor premierschap

Met het omzichtig naar voren schuiven van parlementsvoorzitter Philippe Séguin als potentieel premier, heeft president Chirac zijn laatste kaart getrokken in de verkiezingsstrijd....

Van onze correspondent

Martin Sommer

PARIJS

Als rechts zondag alsnog wint, dan zal Madelin vermoedelijk de portefeuille van Financiën krijgen. Séguin is veruit de populairste politicus, en moet de RPR/UDF-combinatie uit het slop halen waarin die partijen na de eerste verkiezingsronde terecht zijn gekomen.

De partijen haalden toen slechts 36 procent van de stemmen, een verlies van 8 procent, waarna premier Juppé aftrad. Het heeft volgens de peilingen niet geholpen; ook volgens de laatste onderzoeken zou links een duidelijke meerderheid in het parlement halen.

President Chirac liet deze week in zijn televisierede van dinsdag na de naam van een kandidaat-premier te noemen. Mogelijk omdat dat slecht zou vallen bij de kiezers, mogelijk om de partijtenoren die het níet zouden worden in deze cruciale fase niet onnodig voor het hoofd te stoten.

Wel liet het Elysée woensdag zorgvuldig uitlekken dat de president die dag zowel met Séguin als met Madelin telefoongesprekken had gevoerd. In Frankrijk, waar de president de premier benoemt en ontslaat, mag dat worden opgevat als het wereldkundig maken van de presidentiële voorkeur.

De combinatie Séguin/Madelin is opmerkelijk omdat beiden weliswaar in het rechtse kamp thuishoren, maar verder elkaars tegenpool zijn. Nood breekt kennelijk wet, en in de gaullistische traditie verschijnt er tijdens het dieptepunt van de crisis wel vaker een redder aan de horizon.

Philippe Séguin: neo-gaullist, leider van het 'nee' tegen het Verdrag van Maastricht in 1992, liefhebber van een sterke staat en een stevig sociaal stelsel. Alain Madelin: de enige uitgesproken Franse liberaal die met wellust het begrip 'laissez-faire' in de mond neemt, Europeaan, uitgesproken voorstander van bezuinigen en van staatsvermagering.

Madelin en Séguin stonden aan de wieg van de onverwinning van Chirac bij de presidentsverkiezingen van 1995. Maar Séguin werd tot zijn schrik geen premier, en Madelin moest als minister binnen vier paar maanden het veld ruimen omdat hij wat al te enthousiast wilde bezuinigen. Tijdens de bijeenkomst in Chambéry nam Séguin veel spreektijd om aan te tonen dat hij en Madelin geen onwaarschijnlijk duo vormen, maar het ideale paar.

De reactie van de socialistische leider Jospin: 'De minst Europese en de minst sociale; een bizar koppel.' Intussen ruiken de socialisten de overwinning. Een kerngroepje gedoopt 'de musketiers' van zeven bekende gezichten vliegt tot in de uithoeken van Frankrijk om ook de laatste potentiële stem voor links niet mis te lopen.

Aan dat groepje doen onder anderen mee Martine Aubry, dochter van Jacques Delors en kandidate voor Lille, Catherine Trautmann, burgemeester van Straatsburg en sinds de anti-Le Pen-demonstratie met pasen landelijk bekend, en de verantwoordelijke voor het economisch programma Dominique Strauss-Kahn.

Partijleider Lionel Jospin groeit met de dag in zijn rol van schaduwpremier. Woensdag gaf hij, in navolging van Chirac en Kohl een week eerder, een gezamenlijke verklaring uit met de Duitse socialistische oppositieleider Oscar Lafontaine. Ze riepen op tot het vormen van een 'werkgelegenheidspact' in Europa. De euro kan de Europese burgers alleen tot voordeel strekken, aldus Lafontaine en Jospin, wanneer de invoering vergezeld gaat van concrete maatregelen om soelaas te bieden aan de werkloosheid.

In Le Monde van vandaag staat een paginagroot vraaggesprek waarin de linkse kandidaat-premier zijn ideeën nog eens samenvat. De 35-urige werkweek komt er, niet meteen zoals de Groenen willen, maar uitgesmeerd over drie jaar. De salarissen gaan omhoog, maar ook niet meteen, zoals de communisten willen. Jospin herhaalt in één alinea driemaal dat hij voorstander van de euro is, 'zij het dat wij daaraan enkele voorwaarden verbinden'.

Meer over