Check deze mooiboys

Ze zijn zeventig of ouder en hebben hun eigen stijl. Eén waar menig twintiger, dertiger tot en met vijftiger een voorbeeld aan kan nemen.

Arno Kantelberg
17 juli Beeld Christina Belcher
17 juliBeeld Christina Belcher

Christina Belcher is een blonde twintiger met een baret die in New York woont en zichzelf 'fashion publicist' noemt. Nu is tegenwoordig iedereen onder de 25 met een camera, een internetverbinding en een Bretons streepjesshirt een 'fashion publicist', maar Belcher heeft een nog onontgonnen gebied gevonden in het digitale modelandschap. Ze struint de straten van Manhattan af met een GoPro-camera op haar hoofd en fotografeert 70-plussers met strikken, hoeden, kleurige shawls, kokette chokers, kekke loafers en soms een wandelstok. Belcher toont die foto's op een Instagrampagina onder het kopje Fashion Grandpas. Elke dag publiceert ze een foto van zo'n suave senior - 'the very best in grandfather style'. Ze heeft bijna dertigduizend volgers.

Wat leert ons die verzameling foto's? Dat je een groene baret prima kunt combineren met een diepblauwe broek en een sportjack van herringbone tweed (foto van 16 november); dat je nooit te oud bent voor een pastelgroene broek (3 november); en dat je een helwit pak best kunt combineren met bruine sandalen (28 oktober). Bueno. Maar is er nog een diepere boodschap? Wordt hier soms beweerd dat de oudere heer zich in 2014 beter weet te kleden dan de jongere man?

In de eerste helft van de vorige eeuw was het leven overzichtelijk. Tot je 16de droeg je een korte broek en een pet; na je 16de droeg je een pak en een hoed. Dankzij John F. Kennedy verdween in de jaren zestig de hoed uit het straatbeeld, en toen moesten potdorie de jaren zeventig nog beginnen. Volgens theorieën zou de weigering van de populaire Kennedy om een hoed te dragen doorslaggevende invloed hebben gehad op het verdwijnen van het ooit alom aanwezige hoofddeksel. Andere denkers wijten het aan de opkomst van de luxe wagen - een auto laat geen ruimte voor het dragen van een hoed.

3 november Beeld Christina Belcher
3 novemberBeeld Christina Belcher

Uniform

De liberalisering maakte in de jaren zeventig een eind aan alles wat naar formaliteit rook en dat betekende het einde van de kledingmores. Alles moest kunnen en kleding werd leeftijdsloos. Je zou zeggen: kom er dus maar in met de diversiteit! Maar helaas. Al die vrijheid leidde niet tot een mozaïek aan eigen stijlen. De straten stroomden niet vol met eigenzinnige paradijsvogels die hun unieke persoonlijkheid terug lieten komen in hun outfit. De mens is toch een lemming, dus werd het ene uniform (pak) ongegeneerd vervangen door het andere unifom (spijkerbroek). Waar de Nederlandse man dan graag een zeiljack bij mag aanschieten, of een fleecevest - een beetje een particuliere allergie van me, dat moet u me maar niet kwalijk nemen. Moraal van het verhaal: de anarchie leidde tot conformisme.

Is de garderobe van de Nederlandse man dus niet meer op leeftijd te segmenteren? Toch wel. Althans, een beetje.

Er is die grote groep die zich kleedt als de buurman; als er geen regels zijn, geldt de regel van de angst. De man, onzeker gemaakt door de tweede feministische golf, doet geen gekke dingen als het op zijn garderobe aankomt. Hij deint mee op het ritme van de middelmaat. Hij is een beetje vent, precies zoals de Rooie Vrouwen het in de jaren tachtig wensten ('een beetje vent, strijkt zijn eigen overhemd').

28 augustus Beeld Christina Belcher
28 augustusBeeld Christina Belcher

Hoe ouder, hoe zekerder

Maar als je ouder wordt, ga je je steeds minder onzeker voelen. Tegenover wie moet je je in nog bewijzen als je zeventig jaar bent? Je hebt alles al gezien, je bent overal al geweest, en je laat je zeker niks meer gelegen liggen aan de Opzij. En dát is wat je ziet op de foto's die Christina Belcher dagelijks openbaart. Dit zijn mannen die lak hebben aan alles en iedereen. En dat uiten ze door een babyblauw pak aan te trekken met een crèmekleurige hoed (28 augustus), of een geel strikje met een - waarom ook niet? - bruine cowboyhoed (17 juli). Het is niet voor niks dat in Nederland vooral de strafpleiters op leeftijd zich de dandy tonen. De pedanterie is al intrinsiek verweven in het beroep dat ze uitoefenen; die laten ze niet achter als ze de zware deur van het gerechtshof achter zich dicht trekken. En dus kunnen we op een zonnige dag mr. Theo Hiddema (70) over de Amsterdamse Noordermarkt zien flaneren in een bruingeruite threepiece, met een zijden sjaaltje om de nek en een fuck-dat-rookverbod-sigaret tussen de vingers. Of we zien mr. Oscar Hammerstein (60) op zijn BMW door de Marnixstraat cruisen, met Drie Musketiersbaard onder zijn zwarte helm, een kleurrijk pochet vrolijk wapperend in de wind.

Ik ga niet over morele kompassen, maar ik meen dat we allemaal veel kunnen leren van de strafrechtadvocaten in dit land.

28 oktober Beeld Christina Belcher
28 oktoberBeeld Christina Belcher

Held

Mijn held van 2014 is edoch geen jurist. Hij is zelfs niet meer onder ons. Het is een man die Ben Oude Nijhuis heet. Een maand geleden overleed hij op 82-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Nog geen twee weken eerder zat hij aan tafel bij Jeroen Pauw tegenover staatssecretaris Martin van Rijn van Volksgezondheid om een lans te breken voor betere zorg voor zijn demente vrouw. Die zat sinds enkele jaren in een Haags verpleeghuis en werd daar aan haar lot overgelaten. Die lans had hij samen gebroken met de vader van de staatssecretaris, wiens vrouw in hetzelfde verpleeghuis werd verzorgd. Het pijnlijke verhaal uit de mond van een fragiele oude man tegenover de beleidspraatjes van de PvdA-regent - het was een strijd die de staatssecretaris natuurlijk nooit kon winnen. Maar de strijd was ook in visuele zin een ongelijke. De staatssecretaris droeg het uniform van de niksigheid: een eendimensionaal gestropte das, wit overhemd met widespread boord en een saai donkergrijs jasje.

Nee, dan Ben Oude Nijhuis. Die had zijn licht glanzende, zilvergrijze das gestropt met een gleufje en Italiaanse schwung. In het midden van de das had hij een daspin geprikt - uniek in deze tijd, als vignet van distinctie. Onder zijn bruingrijze jas droeg hij een lichter gekleurd giletje, waarmee hij extra gelaagdheid aan zijn présence gaf. Hier zat het beste bewijs dat mode misschien vluchtig is, maar stijl, net als wijsheid, met de jaren komt.

16 november Beeld Christina Belcher
16 novemberBeeld Christina Belcher
null Beeld Christina Belcher
Beeld Christina Belcher
null Beeld Christina Belcher
Beeld Christina Belcher
null Beeld Christina Belcher
Beeld Christina Belcher
null Beeld Christina Belcher
Beeld Christina Belcher
Meer over