Charles

Het was deze winter en ook het hele voorjaar slecht weer in Frankrijk. Regen, regen en nog eens regen. April had in 'mijn eigen' Bretagne zelfs 26 regendagen....

Herman FrinkingNaizin en Frankrijk

Ik wist dat ook Charles op zijn appartementje in de grote stad had verlangd naar de eerste mooie lentedagen, al was het maar om orde op zaken te kunnen stellen in en om zijn boerderijtje aan de oever van de Dordogne, dat hij jaren geleden erfde van een ver familielid. Het was vervallen, maar Charles met zijn eeuwige enthousiasme, onuitputtelijke werklust en belangstelling voor alles en iedereen, bleek twee rechterhanden en diverse behulpzame dorpsgenoten te bezitten.

Van lieverlee veranderde de bouwval in een gastvrij onderkomen, waar een opgemaakt bed en een uitstekende warme maaltijd klaarstonden voor familie, vrienden, kennissen en toevallige passanten. Die maaltijden werden overgoten met een door hemzelf uitgezochte Bergerac en 'voorgezeten' door zijn broer de monseigneur, zoals hij liefkozend werd genoemd. In feite was deze broer de dorpspastoor, die aan de overkant van de straat gedurende een belangrijk deel van het jaar een eenzaam bestaan leidt.

Het deel van het boerderijtje dat als eerste onder handen werd genomen, vertoonde nog veel beginnersamateurisme: niet weggewerkte buizen, scheef gezaagde planken. . . In het laatste deel was zichtbaar dat het spreekwoord 'al doende leert men' ook op hem van toepassing was geweest.

Het telefoontje kwam onverwacht. Er waren geen symptomen van ziekte geweest, noch klachten van welke aard dan ook. In een heldere nacht, na een van die zeldzaam warme voorjaarsdagen, stierf Charles.

Gedurende vier jaar waren Charles en ik collega's geweest in Afrika. Dat was geen gemakkelijke tijd tussen tien chauvinistische Fransen. Charles was een uitzondering. Hij was altijd geïnteresseerd in de achtergronden van zijn collega's en moest van mij ook altijd het Nederlandse equivalent van alles weten. Het duurde niet lang voordat hij mij iedere morgen lachend begroette met een: 'Tiens, monsieur le Hollandais est déjà en route. . . Goede. . . morgen!'

Charles heeft voor mij veel betekend. Genoeg om direct plannen te maken voor de reis naar de Dordogne. Vanuit Bretagne toch bijna zeshonderd kilometer.

Toen ik mijn dochter belde om haar het droeve nieuws te vertellen en haar te waarschuwen dat ik had besloten voor drie dagen naar het zuiden af te zakken, was haar commentaar: 'Goh, dat is triest nieuws pap. Ga je naar de begrafenis? Maar dat is toch niet in de buurt.'

Nee in de buurt is het niet, tenminste niet als de buurt wordt bepaald door kilometers.

Meer over