Cees Veerman 1943-2014

Cees Veerman was de coolste van The Cats. Hij wordt gezien als de grondlegger van de palingpop.

Hij was het eigenzinnigste lid van een groep die van alle Nederlandse bands de meeste nummer- 1-hits heeft gescoord. Cees Veerman was de eerste leadzanger van The Cats en schreef een groot deel van de songs. Met een beetje goede wil zou deze Volendammer de grondlegger van de palingpop kunnen worden genoemd, maar daar wilde hij zelf niets van weten. Hij zei vooral te houden van het ruige geluid van The Motions (met Robbie van Leeuwen), Cuby (met Eelco Gelling), Steppenwolf en Lou Reeds Velvet Underground. 'Als ik niet in The Cats zat, zou ik die muziek niet kopen', durfde hij tot ongenoegen van zijn bandleden zelfs te stellen. Cees Veerman, met zijn John Lennon-brilletje, werd daarom wel de coolste cat genoemd.

Veerman was vooral moeilijk voor zichzelf. Hij leed aan depressies en wilde hele periodes niemand om zich heen hebben en al helemaal niets over The Cats horen. Drie jaar geleden begon hij samen met zijn vrouw Thea een nieuw leven in Indonesië. Hier overleed hij op 15 maart na een hartstilstand. Cees Veerman keerde niet terug naar een begraafplaats aan de Dijk, zoals Volendammers doen, maar liet zich cremeren in Yogyakarta.

Cees was de vijfde in een muzikaal gezin van tien kinderen in Volendam. Zijn vader was zeer actief in de lokale politiek. Naast Cees zouden ook zijn broers Harmen (Left Side) en Martin (Jen Rog en 3J's) in een popgroep spelen. Samen met bassist Arnold Mühren (niet te verwarren met de voetballer Arnold Mühren) vormde Veerman begin jaren zestig het bandje Electric Johnny and the Skyriders. Toen de neven Piet Veerman (geen familie) en Jaap Schilder toetraden, ontstond een nieuwe groep die zichzelf The Cats noemde, naar Cees Veermans bijnaam Poes. Theo Klouwer werd drummer.

Vanaf 1966 begon Cees Veerman nummers te schrijven zoals Remember the Good Times en But Tomorrow. Van het door Cees gezongen nummer Sure He's a Cat werden 25 duizend singles verkocht. Het succes bleef aanvankelijk beperkt tot de feestzalen in West-Friesland, maar dat veranderde toen voor de ballade Times Were When Piet Veerman de zang overnam van Cees. Het werd een nummer-1-hit. De melancholische stem van Piet Veerman sprak zo aan dat de groep in twee jaar tijd vijf top-10-hits scoorde.

Omdat de band elke single plugde met een pondje paling erbij, verzon Joost den Draaijer de naam palingsound. Vanaf 1970 kregen The Cats ook over de grens succes. Het nummer One Way Wind werd hun grootste hit met nummer-1-noteringen in vele landen. De band was zo populair dat popjournalist Jip Golsteijn al in 1973 een biografie schreef. Een jaar later klonk hun muziek in de spelersbus van het Nederlands elftal tijdens het WK in Duitsland.

Vlak daarna verliet Veerman de band, officieel vanwege stemproblemen, maar hij was ook depressief. Na twee jaar keerde hij terug, maar het einde was al in zicht. Eind 1980 werd zijn uit 1972 daterende single End of the Show uitgebracht als zwanenzang van de band. Cees Veerman was nog een blauwe maandag verkoper bij de Volendamse erotiekketen Christine le Duc, maar isoleerde zichzelf steeds vaker. Af en toe kroop hij uit zijn schulp als er iets rond The Cats was te doen.

De laatste tien jaar beleefde de muziek van The Cats een revival. Een Tribute to The Cats-band met broer Harmen trok overal uitverkochte zalen. Cees en Piet Veerman, bepaald geen vrienden, sloten zichzelf ook nog enkele malen aan bij de band The Cats Aglow.

undefined

Meer over