Case Mayfield

Met de viermansband zingt hij niet z'n liedjes, hij leeft ze.

Tivoli de Helling, Utrecht, 17 maart

Case Mayfield speelt 22 maart in het Paard van Troje in Den Haag, 23 maart in Paradiso in Amsterdam en 14 april in Metropool in Hengelo.

Midden in Tomorrow is My Slave Name, waar het het allerstilst is, waar dwarrelend gitaargetokkel, volgend op een eruptie van spanning en frustratie, klinkt als neerdalend stof in een kaalgeslagen muzikaal landschap, precies daar kruipt Case Mayfield naar de microfoon en fluistert tegen ons: 'Zullen we dat laatste stukje nog een keer doen?'

Brede verwachtingsvolle grijns. Het contrasteert nogal met de ernst en de zware emotionele lading van veel van Mayfields liedjes; onverhulde getuigenissen over zijn relaties met zijn omgeving, getoonzet in countryfolk en folkpop. Maar het is een uiting van het onversneden plezier dat de 24-jarige singer/songwriter uit Volendam op het podium uitstraalt.

In Tivoli de Helling in Utrecht speelt hij met een viermans band zo'n beetje alle nummers van zijn onlangs uitgekomen debuutalbum The Many Colored Beast en zingt zijn liedjes niet, maar leeft ze.

De Volendamse cowboy met weltschmerz, getroost door een lapsteel guitar spreekt zijn ouder wordende ouders in Title toe. In het weerbarstige You Sure Lost a Lot of Weight, over zijn vader die wegkwijnt in een baantje, klinken zijn uithalen als schokschouderend zingen waarbij alle frustraties en gal met de laatste zucht eruit worden geperst. Boos, broos en van een achteloze openhartigheid. Daardoor zweemt er altijd een spoor van voyeurisme in de bewondering voor Mayfield. Maar dat laatste overheerst omdat Kees Veerman, Mayfields echte naam, ook live een fikse emotionele lading in zijn liedjes weet te persen zonder de geposeerde dramatiek die een collega songwriter als Bright Eyes soms onverdraaglijk maakt.

Mayfield is een meester in het doseren, weet alles van spanning en ontlading en stilte, en hoe die naar je hand te zetten. Soms is die zwanger van het naderende onheil, soms vol van verwachting van iets groots en meeslepends. En Mayfield neemt je mee van abstractie naar concrete popliedjes wanneer zwevende soundscapes uitgroeien tot herkenbare verzen en refreintjes. Of van doodvonnis tot levensviering. Constante is de zelfverzekerde kracht van een naadloos opererende band en een zanger die altijd fijnzinnigheid levert. Het vierstemmige koortje in I Don't Know is het summum daarvan.

Met zijn stem waarop de emotie soms dik aankoekt, is Mayfield weliswaar een onalledaagse zanger maar ook één die precies weet wat zijn liedjes nodig hebben om je in de ban te brengen. De man met het hart op de tong hoeft zich niet af te vragen waarom het in de zaal zo stil is, zoals hij een paar keer van Tivoli wilde weten. Hij doet het helemaal zelf.

undefined

Meer over