Carrousel neemt Ernst niet serieus

Als een regisseur de twee jonge vrijgezellen in Oscar Wilde's komedie The Importance of being Earnest laat spelen door aanmerkelijk oudere spelers, moet hij of zij daarmee een bedoeling hebben....

Marlies Heuer speelt de oude tante Lady Bracknell en - om nog maar een rariteit te noemen - Walter Crommelin (type: koddige Pieter Stastok) de nog oudere gouvernante Miss Prism, in travestie met hushpuppies maat 45.

Kortom, een tegendraadse casting die kennelijk bedoeld is om het hele stuk eens flink op zijn kop te zetten. Hoewel: de twee bevallige jonge dames Gwendolen en Cecily worden gespeeld door José Kuijpers en Karla Wieringa, actrices die keurig bij hun leeftijd en uiterlijk passen.

Achter deze merkwaardige bezetting, zo maakt de voorstelling zelf duidelijk, zit dan ook geen enkele gedachte. Van Veldhuizen heeft gewoon spelers gezocht die altijd bij Carrousel spelen. Cas Enklaar is daarbij kennelijk onomstreden. Hij speelde achtereenvolgens Blanche in Tramlijn Verlangen, de getroubleerde kunstenaar 'met wijnranken in zijn haar' in Hedda Gabler en nu dan de jonge vrijgezel die zich als protégé van Oscar Wilde zelf van salon naar 'high tea' spoedt.

Cas Enklaar is, dat valt nu pas goed op, in al die rollen in wezen zichzelf. Enklaar is een markant en eigenzinnig acteur die in de juiste rol tot grote hoogte kan stijgen. Maar het gemak waarmee hij bij Carrousel van de ene jurk in de andere smoking stapt, is illustratief voor de vrijblijvendheid van deze Ernst van Ernst.

Het lijkt of men maar wat doet, gebruikmakend van routine, en van de lol die het gezelschap ongetwijfeld in het spelen van deze komedie heeft. De persoonsverwisselingen, de conversatie op hoog niveau, de understatements en oneliners, ja ze zijn fantastisch - maar waarom past Van Veldhuizen zo'n moordend tempo toe? En waarom maken bijna alle spelers zoveel tekstfouten of verslikken ze zich in hun woorden?

Een beetje uitgekeken raak ik ook op de summiere decorstukken van Marc Warning die maar weer eens een paar houten schotten heeft neergezet met enkele salonfauteuils ervoor. Warning hoort ook bij de Carrousel-familie en dat onderstreept eens te meer dat we hier te maken hebben met een hechte vriendenclub die lekker kunstzinnig in de weer is met Oscar Wilde, zonder dat daar een dwingende noodzaak aan ten grondslag ligt. Hoe anders en veel beter was De Vergissing, de vorige Carrousel-productie naar het stuk van Natalia Ginzburg waarin niet alleen over de hele linie schitterend werd gespeeld maar het komische ook betekenis had.

Er zijn niettemin twee redenen om wellicht toch naar deze Ernst te gaan: het stuk zelf, dat werkelijk amusant, scherp en onverwoestbaar is, en Marlies Heuer. Zij speelt Lady Bracknell met een iets te hoge stem die tegen het geëxalteerde aanleunt, een wankele tred en een briljante mimiek. Het is niet alleen een van de leukste optredens van dit seizoen maar ook een voorbeeld van intelligent komediespelen waarin dit moeilijke genre op de juiste manier serieus wordt genomen. Dat Marlies Heuer daarmee zo superieur boven de rest van het ensemble uitsteekt, maakt dit compliment helaas alleen maar pijnlijker.

Meer over