Carlos do Carmo

Fado light,met een op de baritonsax geblazen verrassend hoogtepunt.

Goed om te zien dat de 72-jarige Portugese fadozanger Carlos do Carmo nog altijd prima bij stem is en er ook na 49 jaar op de planken nog steeds zin in heeft. Bovendien is het verfrissend om na jarenlang bestookt te zijn geweest met jong vrouwelijk fadotalent, ook eens een oudere en bovendien mannelijke fadista te horen. Do Carmo werd in zijn jonge jaren overschaduwd door de supersterstatus van Amália Rodrigues, maar zijn betrokkenheid bij de Anjerrevolutie van 1974 bracht zijn carrière in een stroomversnelling.


Naast politieke vrijheid zocht hij ook artistieke bevrijding uit het stilistische keurslijf van de fado, door elementen uit de jazz, de bossanova en het Franse chanson te adopteren, in navolging van zijn grote voorbeeld Frank Sinatra.


Zaterdagavond bleek in Carré dat Do Carmo zich niet alleen heeft laten inspireren door Sinatra's zangstijl, maar ook door diens informele podiumpresentatie. In scherp contrast met de vaak dodelijke ernst waarmee veel andere fadistas op de bühne te werk gaan, babbelt Do Carmo honderduit met zijn publiek, in vlekkeloos Engels en op de luchtige, amicale toon die we kennen van grote Amerikaanse artiesten in hun nadagen op de casinopodia van Las Vegas. Voeg daarbij de gestroomlijnde manier waarop hij zijn repertoire afwerkt, bijgestaan door drie gedienstig musicerende meestertokkelaars, en de onvermijdelijke conclusie luidt: dit is fado light.


Gelukkig werd deze ietwat routineuze aanpak na de pauze doorbroken door een ingelast gastoptreden van saxofonist Henk van Twillert, met wie Do Carmo jaren geleden bevriend raakte. In een aangrijpend duet bewees Do Campo wel degelijk in staat te zijn nog echt te ontroeren. Zo kreeg de voorstelling tamelijk onverwacht alsnog wat hoognodige emotionele diepgang, met een geheel solo op de weerbarstige baritonsax geblazen fado als verrassend hoogtepunt.


Carlos do Carmo,


10 maart Carré, Amsterdam


Meer over