CaDance slecht relaxed grens dans en muziek

CaDance..

Annette Embrechts en Mirjam van der Linden

DANS Het Haagse festival CaDance gaat – met nog vier premières – zijn laatste week in. Het thema ‘grenzen’ is door veel makers ter harte genomen. Vooral het slechten van grenzen tussen verschillende kunstdisciplines.

De samenwerking met muziek, tekst, stemkunst en theater geschiedt opvallend relaxed. De dans houdt open huis; de non-conformistische muzikanten van Orkest De Ereprijs zijn even welkom als de Franse sopraan Valérie Guillorit of de gitarist Simone Giacomini. Zij doen meer dan alleen muziek maken.

In Bending Talking Bodies and Singing Voice, Miniature van de voormalige NDT-dansers Isabelle Chaffaud en Jérôme Meyer beïnvloedt Guillorits stem de bewegingen van het duo, en andersom. In een reeks losse scènes zien we hoe bij elke ademstoot van de zangeres het danslijf inkrimpt. Omklemt een danser de zangbuik, volgen bijzondere vibraties in de muziek. Mooi is ook hoe Guillorit improviseert op de grillen van haar ‘medespelers’, en hoe Chaffaud in weerwil van haar eigen impulsen, tegen de muziek probeert in te gaan. Het is een veelbelovend work-in-progress, nog wel wat verborgen onder een serieuze, poëtische sluier.

Choreografe Andrea Boll (voormalig lid Hans Hof Ensemble, nu oprichtster van Bollwerk) nodigt in Lost and Found Ereprijs-dirigent Wim Boerman geregeld uit mee te acteren met zes ‘zwerfdansers’. Soms vangt hij een gek op die door het lint gaat, soms raapt hij wat plastic tassen bij elkaar. Het zestal woont tussen de vuilniszakken en probeert tegen de klippen op iets van vroeger decorum op te houden. Toch vallen ze steeds dieper, worden vaker neurotisch en psychotisch en verliezen grip op de werkelijkheid.

Terugkerend symbool is een knalrode deur waarachter een burger een zwerver afwimpelt met een broodje. Die neemt daar geen genoegen meer mee. De veertien muzikanten onderstrepen met grillige composities het fraaie thema: de grens tussen gek en gewoon is diffuus; een kink in de kabel en je ligt aan de andere kant van de deur.

Maar Boll zou meer moeten matigen: scènes begrenzen ten gunste van een doelgerichte spanningsboog.

Gabriella Maiorino, een talent van Danswerkplaats Amsterdam, laat zich ook volledig gaan in Prayers, een meeslepend duet met muzikant Giacomini, die zijn elektronica, gitaar en stem in de strijd gooit. Maiorino ligt op de grond in een lichtbaan, haar spieren rekkend en schuddend als een jonge, ontwakende vogel.

Ogenschijnlijk zit er geen doelgerichtheid in haar ontspannen bewegingen. Haar lijf lijkt gedreven door oncontroleerbare, fysieke impulsen, opgestookt door de muziek. Ze golft en tolt, en beweegt nooit niet. Lichtvlakken en een lichte gang op- en neerwaarts, geven haar onstuitbare drang een bescheiden structuur.

Soms gaat het mis met grensoverstijgende dans. Arthur Rosenfeld en zijn vrouw Ana Teixidó dansen traditiegetrouw een duet in CaDance, dit keer een vervolg op de vorige voorstelling, keuvelend in het graf. De dood overstijgen is echter een brug te ver.

Te midden van hobbyende tangodansers – hun geesten bewonen een tangosalon – omringen ze elkaar wezenloos en halen schimmige herinneringen op. De angst concreet te worden zorgt echter voor halfslachtige mimiek en motoriek. Rosenfelds slapstick werkt niet, Teixidó’s souplesse is vormeloos. Zo kan dood ook dodelijk zijn.

Annette Embrechts

Mirjam van der Linden

Meer over