Buurvrouw Shania Twain laat niets aan toeval over

In 1999 werd een opvallende mijlpaal in de pophistorie bereikt: dat jaar werden voor het eerst meer cd's door vrouwen gekocht dan door mannen....

Twain heeft in Noord-Amerika een vergelijkbare onaantastbare status als mediatycoon Oprah Winfrey: vrouwen van alle leeftijden en uit alle sociale lagen vinden haar leuk. Het uitgekiende, licht verteerbare brouwsel van countrypop en FM-rock op haar derde album Come On Over (1998) was goed voor het onwaarschijnlijke verkoopaantal van 34 miljoen stuks. De vraag naar optredens was zo enorm dat ze domweg geen tijd had voor Europa.

Maar donderdag maakte de 38-jarige Twain (echte naam Eileen Edwards) dan toch haar Nederlandse podiumdebuut in een uitverkochte Rotterdamse Ahoy'. 'In the round', zoals dat heet: podium midden in de zaal, publiek er omheen. De zaal wachtte vooral op de hits van Come On Over. En die kwamen:

Man! I Feel Like A Woman als opener, Don't Be Stupid ergens in het midden en That Don't Impress Me Much tegen het einde. Dan veerde de zaal op, om bij nummers van het nieuwe album Up weer rustig te gaan zitten.

Waarom niemand een hekel aan Shania Twain heeft, werd in Ahoy' wel duidelijk: je kunt haar bewonderen omdat ze zo ontzettend mooi is, goed kan zingen en met een zekere gratie het plankier bewandelt. Maar ze is ook een beetje je buurvrouw: een meisje uit een arm Canadees nest, dat onbewust haar afkomst blijft verraden via haar garderobe, die van de Albert Cuyp-markt had kunnen komen.

Haar muziek: prettig ouderwets (want een tikje country), maar met een opbeurend popgevoel. De leden van haar band: goedlachse jongelui, hip en alternatief, maar ongevaarlijk, modieus gecoiffeerd en getooid met mutsjes, gekleurde zonnebrillen, gescheurde jeans en shirtjes van AC/DC, The Who en Jimi Hendrix.

Zoals gebruikelijk bij dit type Amerikaanse megasterren was het gebodene minutieus geregisseerd en van een kreukloos, haast ijzingwekkend professionalisme. Dat momenten van ontroering of verbazing daardoor zo goed als uitgesloten zijn, leek niemand te deren.

Als Shania zich aan de rand van het podium meldde, wachtte een leger handtekeningenjagers. Ze bleek telkens weer bereid om, al zingend, op al die toegestoken posters, kalenders en cd's een vlugge kras te zetten. Pen in de ene hand, microfoon in de andere. Het versterkte de indruk dat het allemaal nogal routineus was, maar voor dergelijke conclusies hebben we natuurlijk niet zo lang op haar gewacht.

Meer over