Buurman

DAT ik vanaf vandaag geen columns meer zou schrijven omdat de Volkskrant meegaat met zijn tijd en daarom behoefte heeft aan nieuwe, frisse namen, was me door de telefoon al duidelijk geworden....

Het zijn aardige buren. Toen ik solliciteerde bij de krant keek de buurvrouw op mijn verzoek nog eens goed of ik er wel netjes uitzag. De omgang is vriendelijk, maar we houden genoeg afstand. En daarom was het ronduit idioot dat ik op deze ochtend, op weg naar mijn moeilijke gesprek, zomaar op de buurman afstapte en hem twee dikke zoenen op zijn verbouwereerde gezicht gaf, omdat ik domweg vond dat de dag met iets aardigs moest beginnen. Toen ging ik op pad.

Ik was helaas niet zo sportief en genereus als ik had willen zijn. Nog krijg ik het niet voor elkaar om mijn opvolger enorm veel succes toe te wensen, met veel briefjes waarin staat: 'Gelukkig is dat ouwe wijf weg! Welkom en fantastisch!' Maar ik hoop wel dat het iemand is die evenveel plezier beleeft aan het schrijven als ik. En dattie aardige buren heeft. Tot ziens.

Meer over