Bush' conservatisme

VOOR het eerst sinds 1993 worden de Verenigde Staten weer geregeerd door een conservatieve president. En opnieuw blijkt dat Europa daar maar moeilijk aan kan wennen....

Dat is verrassend, want de verkiezing van Bush werd vorig jaar nog niet als een politieke ramp beschouwd. Er werd zelfs een beetje smalend gedaan over de saaiheid die de twee kandidaten, Bush en Gore, gemeen hadden. Die stemming is inmiddels omgeslagen.

Bush wordt in Europa niet meer gezien als een wat sullige politicus, maar als een rechts-religieuze scherpslijper die er benepen ideeën op nahoudt over abortus en doodstraf, christelijke hulporganisaties bevoordeelt, zich schaamteloos gedraagt als zetbaas van het bedrijfsleven en onaangekondigd bommen gooit op Irak. Het nieuws dat Bush zich wil terugtrekken uit het Kyoto-verdrag tegen de uitstoot van broeikasgassen heeft tot internationale beroering geleid.

Dat is op zich terecht, want de opwarming van de aarde is een probleem waar Amerikanen zorgeloos mee omgaan - en dat terwijl zij in hoge mate ervoor verantwoordelijk zijn vanwege het hoge niveau van hun energieconsumptie. Toch is het te gemakkelijk om van Bush, vanwege zijn verzet tegen Kyoto, een karikatuur te maken. Niet vergeten mag worden dat het zijn voorganger Clinton was, die vorig jaar de klimaatconferentie in Den Haag deed mislukken.

Natuurlijk valt niet te ontkennen dat Bush zijn beleid in de eerste twee maanden een sterk conservatief accent heeft gegeven. Maar ook slaagde hij er al snel in de Europese zorgen weg te nemen op het punt van het raketschild, de Europese defensie en de Amerikaanse aanwezigheid op de Balkan.

Europa moet zeker in duidelijke bewoordingen stelling moet nemen tegen het feit dat Bush zich wil terugtrekken uit het Kyoto-akkoord, tegen zijn harde koers jegens Noord-Korea of tegen het feit dat hij geen bemiddelende rol ambieert in het Midden-Oosten. Door veelvuldig contact moet worden geprobeerd de Amerikanen te beïnvloeden. Amerikaanse regeringen hebben bewezen flexibel te kunnen reageren op veranderende omstandigheden en druk van buitenaf. In de regering-Bush is de interne strijd nog niet beslecht. Europa doet er goed aan steun te geven aan gematigde krachten als minister Powell, die op de Europese lijn zit.

De Europese ambitie zich buiten de VS om te gaan bemoeien met de Korea's en het Midden-Oosten getuigt niet van een realistische kijk op de machtsverhoudingen in de wereld. Europa en Bush moeten beseffen dat een confrontatiepolitiek hun beider belangen zal schaden.

Meer over