Burgemeester is best blij met zijn 400 nieuwe inwoners

De asielzoekers geven de plaatselijke economie een zetje. Ze doen bood-schappen en eten in de kroeg. 'Veel kip.'

SINT ANNAPAROCHIE - Achter de toonbank van Eethûs de Kaai in het Friesche Sint Annaparochie staat een merkwaardig voorwerp. Het is een glimmend, donkerhouten biertonnetje met een koperkleurige kraan. In het hout is een afbeelding van een bergketen gegraveerd, het tonnetje staat op een houten voet.

Eigenaar Boudewijn Bleeker kreeg het cadeau van een jongen uit het nabijgelegen asielzoekerscentrum. 'Hij was hier zijn tasje vergeten en dat heb ik een week voor hem bewaard. Toen hij het kwam halen had hij dit als dank voor me meegenomen. Dat is toch geweldig!' Bleeker ontvangt de bewoners van AZC Sint Annaparochie met open armen. Ze komen wel eens een patatje bij hem eten, 'en veel kip'. In de zomer halen ze ijsjes.

Even leek het erop dat het AZC Sint Annaparochie de deuren moest sluiten, maar dankzij de aanzwellende stroom asielzoekers maakte het centrum een doorstart. Burgemeester Gerrit Krol van gemeente Het Bildt is er blij mee. 'Als je hier vierhonderd mensen huisvest, heb je vierhonderd mensen meer in je bevolkingsregister staan. En het aantal mensen maakt onderdeel uit van de manier waarop wij gefinancierd worden door het Rijk.'

Als het AZC definitief had moeten sluiten, had dat de gemeente Het Bildt 140.000 euro per jaar gescheeld. 'En dat is voor zo'n kleine gemeente een behoorlijk bedrag', aldus Krol. Ook zijn de asielzoekers in Sint Annaparochie volgens een schatting van de burgemeester alles bij elkaar goed voor een uitgave van 750.000 euro per jaar. 'En dat is nog aan de voorzichtige kant.'

Mede mogelijk gemaakt dus door de komst van een grote groep Syriërs. In AZC Sint Annaparochie leven er op dit moment 54. Eén van hen, Abdul, woont sinds drie maanden in een van de wooncaravans.

Hij werkte als chirurg in een Syrisch ziekenhuis, maar toen hij sommige gewonden verplicht links moest laten liggen, besloot hij in samenspraak met zijn familie te vluchten. Nu zit hij hier, in Sint Annaparochie, tussen eindeloze groene weilanden, keurige 19de-eeuwse bakstenen huisjes en een hele hoop aardappelvelden.

Hoewel hij er van baalt dat hij zijn vaardigheden als chirurg in Nederland niet kan uitvoeren, spreekt hij lovend over de medewerkers van het AZC. 'Ze behandelen ons als familie.' Abdul geeft huiswerkbegeleiding en zwemles aan kinderen uit het asielzoekerscentrum. Af en toe loopt hij, net als vele andere bewoners van het AZC, langs de lange Middelweg-West naar het centrum van Sint Annaparochie om daar boodschappen te doen. 'De mensen zijn aardig, ze zeggen ons gedag, maar daar blijft het bij. We maken niet echt veel contact met ze.' Abdul vraagt zich af hoe Nederlanders over hem denken. 'Ik weet niet wat het voor ze betekent. Persoonlijk had ik altijd weinig op met asielzoekers, nu ben ik er zelf eentje.'

Jinnie Lautenbag heeft in ieder geval geen enkel probleem met Abdul en de andere bewoners van het AZC. Ze woont met haar gezin in een imposante woonboerderij op een steenworpafstand van het asielzoekerscentrum. Wie bij haar op het erf staat, kijkt recht aan tegen de rijen grijswitte wooncaravans waar de asielzoekers hun tijdelijke thuis hebben. De fiets voor Lautenbags deur staat niet op slot. 'Daar denk ik niet eens bij na.' Ze kwam hier tien jaar geleden wonen, net voordat het asielzoekerscentrum werd geopend. Het huis had vanwege de komst van het AZC lang te koop gestaan. 'Niemand wilde hier naartoe, maar wij hebben er geen problemen mee. ' Sterker nog, toen Lautenbag in september hoorde dat het AZC dicht moest, vond ze dat 'best wel jammer'. 'Ik vind het wel een kleurrijk gebeuren.'

Toch is het in Sint Annaparochie niet alleen maar oranjekoek en suikerbrood. Op de deur van kringloopwinkel Estafette is een vel papier met in zeven talen de boodschap 'Wij letten op onze spullen! Bij diefstal wordt aangifte gedaan bij de politie!' Volgens eigenaar Jelte de Vries wordt er 'bijna dagelijks' wel wat uit zijn winkel meegenomen. Tijd om steeds achter de camera's te zitten hebben ze bij Estafette niet, maar af en toe betrappen ze iemand en bellen ze de politie. 'Maar het gebeurt bij andere winkels ook', zegt De Vries.

Of hij zich opgelucht voelde toen er even sprake was dat het asielzoekerscentrum zou sluiten? 'Nee, zo erg is het niet hoor. Van het grootste deel hebben we geen last. Die mensen moeten ook een plek hebben.'

undefined

Meer over