Bryan Ferry Orchestra

GIJSBERT KAMER

Bryan Ferry Orchestra: The Jazz Age.

BMG Rights Management

Er verschijnen soms van die platen waarvan je denkt: moet dat nou? Wie bedenkt zoiets en waarom moet ik hier naar luisteren? Zo'n reactie riep de cd The Jazz Age van The Bryan Ferry Orchestra op.

Niks tegen Bryan Ferry. Hij maakte in de jaren zeventig prachtige platen met Roxy Music terwijl ook zijn solowerk een aantal fijne momenten kent. Maar een orkest? Liedjes uit het jazz-tijdperk waar de titel naar verwijst heeft hij al vaker opgenomen, in 1999 nog niet onverdienstelijk bijvoorbeeld op de plaat As Time Goes By.

Een blik op de liedjes die The Jazz Age bevat doet echter helemaal het ergste vrezen. Do The Strand, Love Is The Drug, Avalon, Slave To Love: allemaal liedjes van Ferry dan wel Roxy Music zelf. Hij gaat zijn eigen werk toch niet verjazzen?

Popmuzikanten die zich aan jazz vergrijpen, het leidt zelden tot mooie resultaten. Joni Mitchells minste album uit de jaren zeventig maakte ze met Charles Mingus in gedachten. En hoewel hij best sympathiek klinkt, die laatste plaat van Joe Jackson waarop hij het werk van Duke Ellington eert, is er eigenlijk geen enkele reden om The Duke op te zetten als je met een paar handelingen het originele werk kunt binnenhengelen. Net iets beter toch.

Maar The Jazz Age blijkt van een andere orde. Goed, er is een orkest dat liedjes van Ferry speelt, maar de reden waarom het zo goed werkt en dat je na drie liedjes alle twijfel opzijzet, zit 'm in de razendknappe arrangementen, en het fraaie monogeluid waarmee echt een jarentwintigsound en -sfeer wordt neergezet.

Ferry zingt en speelt niks, hij produceerde alles en was samen met zijn vaste pianist Colin Good verantwoordelijk voor de transformatie van de muziek. De sfeer is die van de vroege platen van Louis Armstrong (met zijn Hot Fives en Hot Sevens) en Duke Ellington. De jaren twintig dus, waaraan de bandbezetting is aangepast. Er wordt fraai gesoleerd op klarinet, trompet en trombone, terwijl je precies op de juiste plaats in het klankbeeld steeds een banjo, gitaar of ukelele ontwaart.

Leuk is het raden naar de liedjes. Soms (Don't Stop The Dance) duurt het even voordat je een melodielijn herkent, en soms (Virginia Plain) lukt dat helemaal niet. Geen probleem, de muziek is mooi en Love Is The Drug en Avalon neurie je meteen blijmoedig mee.

undefined

Meer over