Bruidegom op gravelbaan in bloedvorm

Met de aanwezigheid van twee Spanjaarden op het Parijse gravel stond de nationaliteit van de winnaar van Roland Garros al vooraf vast....

Ferrero, vooraf bestempeld als de grote favoriet, werd in eenzijdig duel onder de voet gelopen door zijn oudere doch minder vermaarde landgenoot Costa. De jongere Spanjaard, in grote vorm vermoed na de overwinningen op Agassi en Safin, raakte in de laatste etappe naar zijn eerste Grand Slam titel het spoor volledig bijster.

De Franse hoofdprijs, de Coupe des Mousquetaires, belandde daarom na vier weinig verheffende sets (6-1, 6-0, 4-6, 6-3) in handen van de dominante Costa. De Catalaan droeg de zege op aan zijn vriendin en de moeder van zijn kinderen, Christina Ventura, met wie hij vrijdag in het huwelijk zal treden. Zijn getuige Alex Corretja, in de halve finales nog zijn tegenstander, bekeek de verrichtingen van de bruidegom vanaf de tribune.

Met het uitschakelen van Corretja (vorig jaar nog finalist) en titelverdediger Gustavo Kuerten toonde Costa zich al eerder in het toernooi een terechte finalist. Met de solide winst op Ferrero promoveerde hij tot een waardig kampioen.

`Ik ben een beetje verbaasd over mezelf', zei Costa. `Ik had vandaag zenuwachtig moeten zijn voor zo'n finale, maar dat was ik helemaal niet. Het was ongelooflijk, maar ik heb juist de beste wedstrijd uit mijn leven gespeeld. Ik voelde me fantastisch.'

Desondanks waren de voortekenen allerminst gunstig geweest voor de Spanjaard. Zijn laatste zege was alweer drie jaar oud, op het Oostenrijkse gravel van Kitzbühel. In de 65 daaropvolgende toernooien bleef hij telkens zonder succes.

De 22-jarige Ferrero, al drie jaar zeer veelbelovend op Roland Garros, leek daarom veruit in het voordeel. Niet in de laatste plaats omdat de halve-finalist van 2000 en '01 over de sterkste wapens beschikt: precisie in de slagen en een gevreesde forehand.

Van dat arsenaal viel gisteren niets te bemerken. Een regenpauze van een klein halfuur onderbrak de wedstrijd al na zes minuten op de stand 1-1. Maar in de daaropvolgende elf sets wist Ferrero er niet één meer te winnen. Struikelend over de benen, vertwijfeld naar zijn coach kijkend voor hulp werd hij op ontluisterende wijze binnen drie kwartier op een 0-20 achterstand in sets gezet.

In hoeverre El Mosquito, door het Franse publiek herhaaldelijk uitgefloten voor die wanprestatie, door nervositeit was overmand, bleek bij de wisseling van speelhelft. Hij liep doodgemoedereerd naar de verkeerde kant van het veld.

Pas in de derde set wist Ferrero zich te hervinden. Toen hij er eindelijk in slaagde zijn eerste servicegame te behouden, kwam hem dat op een ovatie te staan. `Ik had vreselijke pijn in mijn lichaam', zou hij later verklaren. `Pas toen ik een aspirine nam na de tweede set ging het iets beter.' De korte opleving leverde hem nog wel de winst in de derde set op, maar hield niet lang genoeg stand om nog een gevaar voor Costa op te leveren.

Het fysieke ongemak was een wel erg magere verklaring voor de offday van de Spanjaard. Zijn blessure dateerde al van vorige week woensdag, toen hij in de training door zijn rechterenkel zwikte.

Costa , die uit handen van de Spaanse prins Felipe een voetbalshirt van de nationale ploeg ontving, maakte dankbaar gebruik van de mentale inzinking bij zijn tegenstander. `Hij is nog jong, hij krijgt nog wel een keer een kans', zei Costa die zich languit in het gravel liet vallen. Hij had aan twee matchpoints in de vierde set voldoende om na negen jaar eindelijk zijn eerste Grand Slam zege te mogen begroeten.

Het laatste punt kreeg hij overigens cadeau van Ferrero die op matchpoint zijn vijfde dubbele fout liet noteren. Moedeloos boog hij het hoofd. `Ik zou graag nog eens opnieuw beginnen. Maar dat zit er helaas niet meer in.'

Meer over