Broeikaseffect

HET standpunt van de Verenigde Staten over de bestrijding van het versterkte broeikaseffect is niet alleen slecht nieuws, het voedt ook de neiging tot cynisme....

In 1992 hebben de VS in Rio de Janeiro het Klimaatverdrag ondertekend. Twee jaar later hebben ze het geratificeerd en mede daardoor kon het verdrag snel in werking treden. In het verdrag staat dat de rijke landen de intentie hebben om hun emissies van broeikasgassen te verminderen. Als eerste stap is een stabilisatie in 2000 afgesproken op het niveau van 1990. Dat zou later worden ingevuld. In tegenstelling tot de belofte van Rio stelt Clinton nu voor die stabilisatie niet in 2000 maar pas tussen 2008 en 2012 te realiseren. Dat is reden nummer twee voor cynisme.

Voor dit alles zou nog enig begrip kunnen worden opgebracht wanneer zou vaststaan dat het nemen van maatregelen weggegooid geld is, mocht blijken dat de klimaatverandering toch niet door de mens wordt veroorzaakt. Maar daar is geen sprake van. Ook met het oog op de mogelijke uitputting van grondstoffenvoorraden pleit alles voor maatregelen die het gebruik van fossiele energie verminderen en dat van duurzame energie bevorderen. Dat is reden nummer drie voor cynisme.

Van de andere kant moet worden erkend dat Clinton en Gore in een moeilijk parket zitten. Beiden maken de indruk overtuigd te zijn van de noodzaak van maatregelen en beiden hebben dat ook in krachtige bewoordingen laten weten. Maar zij zijn de gevangenen van het Congres dat geloof hecht aan de onheilsprofetieën waarmee de industrie en de vakbeweging in een gezamenlijke campagne de burgers angst aanjagen.

Het beeld dat de Amerikaanse samenleving de laatste weken aan de wereld toont, is niet opwekkend. In een mengeling van demagogie en doemdenken wordt de consument voorgehouden dat de luxe van airconditioning, grote auto's en goedkope benzine in gevaar komt door de milieu-activisten in het Witte Huis. Een groot deel van de Amerikaanse burgers en vooral de politiek blijken zo gevoelig voor deze cocktail dat de president en vice-president bijna geen kant meer op kunnen. Ze zitten verstrikt in het consumentisme.

Clinton en Gore, kortom, zijn niet te benijden. Maar de wereld nog veel minder.

Meer over