Britten schenken veel minder aandacht aan Nelson Mandela dan wij

Gijsbert Kamer

Gisteren was ik in Londen om Jakob Dylan te interviewen. Aardige man hoor, al viel het niet mee om bij het gesprek niet aan zijn vader te denken. Hoewel ik Bob Dylan nooit op een paar meter afstand in de ogen heb mogen kijken, ken ik genoeg foto's van Jakobs vader toen die net als zijn zoon tegen de veertig liep, om getroffen te worden door de gelijkenis van vooral hun gezicht en kaaklijn.

Aan het eind van het gesprek wilde Dylan jr. nog weten of er die dag nog iets van Glastonbury op tv te zien was, dat leek hem wel wat. Ik kon hem geruststellen, tot diep in de nacht zou de BBC er verslag van doen, de dagen erop opnieuw. Ik vertelde hem dat ik er zelf ook naar ging kijken, gewoon in Nederland maar dat ik eerst nog even naar een tentoonstelling van schilderijen van zijn vader wilde. Een kilometer verderop was in de Halcyon Gallery immers een ruime selectie te zien van werk dat Dylan schilderde vanaf 1989, en waren er voor 1000 Pond ook een aantal reproducties te koop.

Leuke expositie, best aardig werk ook, en met de catalogus in de tas toog ik richting Heathrow. In de trein kwam ik Anton Corbijn tegen, die er een dagje werken met U2 op had zitten, ik weet niet precies of hij in Londen Bono ook gesproken had, maar eenmaal thuis begreep ik dat U2 tot grote teleurstelling van de bezoekers aan Hyde Park niet speelde op het verjaardagsfeestje van Nelson Mandela.

Van die festiviteiten had ik de hele dag niets gemerkt. Ik had er niemand over gehoord, wel over Glastonbury en concerten vandaag in datzelfde Hyde Park. Had ik iets gemist? Blijbaar wel want gisteren was ik nog net op tijd thuis om het laatste gedeelte van het concert ter ere van Mandela's negentigste verjaardag (deo volente nota bene pas over een week of drie) op tv te zien. Niet op de BBC, zoals te verwachten viel maar op Nederland 3.

Live verslagen van een festival als Lowlands krijgt door de netmanager de nacht toe gewezen, maar dit evenement waar zelfs de BBC geen oren naar heeft (die zaten op Glastonbury) en waar ik vanochtend in de Britse Guardian zelfs niks over las mocht live vier uur lang op televisie.

Tussen has beens en jaren tachtig iconen als Simple Minds en Annie Lennox stonden namen geprogrammeerd waar zelfs 'popprofessor' Leo Blokhuis nog nooit van had gehoord, maar ik was in elk geval net op tijd om de wederopstanding van Amy Winehouse mee te maken. Ze leeft nog en kan op haar benen staan, maar dat Free Nelson Mandela in de finale hadden ze beter iemand anders kunnen laten zingen.

Mandela zelf had zijn eigen feestje inmiddels al lang verlaten, en gelijk had ie. Heb je jaren gevangenis doorstaan, geniet je op je 89ste van een mooi leven en dan krijg je als kado Queen met in de rol van Freddy Mercury Paul Rodgers die We Are The Champions brulde. Dat overleeft toch geen enkele man van bijna negentig?

Al die artiesten stonden er gewoon ter eer en meerder glorie van zichzelf waar niks mis mee is, maar waarom we daar in Nederland vier uur lang naar moesten kijken? Dan liever Glastonbury.

Terwijl ik dit schrijf doet de BBC weer verslag en was er net Duffy die in een intieme setting op het backstage podium van de BBC Mercy zong. Vanavond komt Jay-Z, die gisteren (vanavond de herhaling: kijken!) zeer geestig ondervraagd werd door Jonathan Ross.

Over Jay-Z was nogal wat te doen, hij kreeg er in de media de schuld van dat het festival dit jaar voor het eerst niet zou uitverkopen. Ook in Nederland zag ik berichten dat het met Glastonbury zo slecht zou gaan. Nou dat viel reuze mee: er waren gisteren nog 800 van de 135.000 kaartjes over, die zijn al lang en breed verkocht, dus waar hebben we het over.

Toch ben ik benieuwd hoe Jay-Z valt vanavond. Ik hoop er later nog wat van mee te krijgen want om 10 uur local time ben ik bij een concert van My Bloody Valentine, in Manchester.
De band is na zeventien jaar weer bij elkaar, en speelt dit weekend twee avonden in de Acadamy hier in Manchester, waar ik vanochtend naar toe gevlogen ben.
Hier kon ik ook constateren dat alle kranten het Mandela 'nieuws' negeerden, of ergens naar het midden van de krant verplaatsten, de man is immers nog helemaal niet jarig, dus waarom zouden ze. Er was ook veel belangrijker Afrikaans nieuws. Alle kranten openden met de schijnverkizingen in Zimbabwe, en pakten wel flink uit over Glastonbury.

Terecht, ik zit weer te genieten voor de buis, zelfs van James Blunt, en verheug me op My Bloody Valentine. Als ze niet naar Nederland komen, dan moeten we maar naar hun, zal ik maar zeggen.

Meer over