Reportage

#BringBackOurGirls - al 300 dagen

De internationale aandacht voor de ruim 200 Nigeriaanse meisjes die door Boko Haram zijn ontvoerd, is verslapt. Maar in de Broederkerk in Yola en een park in Abuja zijn ze niet vergeten.

Beeld uit een in mei door Boko Haram vrijgegeven video waarop de ontvoerde meisjes te zien zijn.Beeld AFP

De Heer der christenen heet hier Allah. Dat immers is hun woord voor 'God', in de eigen Hausa-taal. Hij houdt van zingende mensen in Zijn gebedshuis al even veel als van lichamen die zacht wiegen op het ritme van de trommels. Vrouwen als predikant? In dit evangelisch kerkje in Yola is het allemaal geen bezwaar.

De vrouwen zitten links, de mannen rechts; dat dan weer wel. De gelovigen, zo'n honderd in getal, zijn ook bijeen gekomen, op houten bankjes of op een flinke baksteen, om elkaar moed in te spreken. Want het einde der tijden, zo weet een van hen, is nakende: 'Een goeie zaak. Ik kom steeds dichter bij God.'

Maar de 'Evangelische Broederkerk', zoals de halfopen ruimte onder de golfijzeren platen officieel heet, heeft ook oog en oor voor de meer aardse noden van medemensen. Zoals van hen die het geweld van de islamitische terreurbeweging Boko Haram zijn ontvlucht. De 31-jarige Asave Ibrahim is zo iemand. Hier in Yola is zij veilig. Maar haar zus is zij kwijtgeraakt.

'Mijn zus zat op de kostschool in Chibok. Zij is door Boko Haram ontvoerd.'

Ineens komt het allemaal weer terug. De meiden van Chibok. Bijna driehonderd leerlingen werden in april 2014 tijdens hun examenperiode door strijders van Boko Haram ontvoerd in Chibok, in de noordoostelijke deelstaat Borno. Een aantal van hen wist te ontsnappen. Maar 219 meisjes worden al meer dan driehonderd dagen vermist.

In een park in Abuja komen dagelijks zo'n 40 mensen bijeen om de zaak van de meiden van Chibok levend te houden. Rechts: Aisha Yesufu.Beeld Sven Torfinn

Michelle Obama

De hele wereld, inclusief de Amerikaanse presidentsvrouw Michelle Obama, leek het voor de meiden van Chibok op te nemen. Eventjes althans. Toen hun bevrijding een lastige zaak bleek, dwaalde de mondiale aandacht al snel af. Maar Asave Ibrahim kan haar zusje, Omega Soloman, niet vergeten.

Omega was op het moment van haar ontvoering een meisje van 13 jaar. 'Een aardig meisje', zegt Asave. 'En zo gehoorzaam aan mij en aan onze ouders. Zij is gewoon een heel goed meisje.' Net als die andere 218 jongeren, over wier lot al lang niets meer is vernomen.

De regering van president Goodluck Jonathan, de man die de naar 28 maart uitgestelde verkiezingen hoopt te winnen, deed aanvankelijk alsof de massale ontvoering weinig voorstelde. Maar indirect zijn de meiden van Chibok een verkiezingsonderwerp geworden, nu de regering heeft gezegd in de komende zes weken een eind te zullen maken aan de terreur van Boko Haram, de groep die de afgelopen zes jaar mogelijk al tienduizend dodelijke slachtoffers heeft gemaakt.

'Ik smeek de regering om ons leger alles te geven wat het nodig heeft, alles wat kan helpen om de meisjes terug te brengen', zegt Asave Ibrahim. Zodat haar zus weer thuiskomt. Zodat ook zijzelf, die in juni vorig jaar bij een nieuwe aanval van Boko Haram vluchtte, weer naar het plaatsje terug kan gaan. 'Boko Haram is nog altijd in de buurt. Chibok is nog steeds onveilig.'

De smeekbede van Asave zal in de Nigeriaanse hoofdstad Abuja verhoord moeten worden. Of dat ook zal gebeuren, is zeer twijfelachtig. 'Als een krijgsmacht van 150 duizend man sterk er in zes jaar niet in slaagt om de opstand van Boko Haram neer te slaan', zegt Emman Shehu, 'hoe gaan ze dat dan in zes weken doen? Het leger heeft gigantisch gefaald in het beschermen van het grondgebied. En we weten dat het probleem van het leger is gekoppeld aan de allesoverheersende corruptie. Die heeft alle facetten van het leven in Nigeria aangetast.'

Het zijn ernstige woorden van een ernstige activist. Shehu is een van de initiatiefnemers van de Bring Back Our Girls-beweging (BBOG) in Nigeria. In Abuja komt aan het eind van elke middag, zeven dagen per week, een groep van zo'n veertig mensen bijeen in een parkje om als trotse burgers de regering er voor de zoveelste keer op te wijzen waar zij in gebreke blijft.

Middenklasse

De deelnemers aan de BBOG-beweging zijn, zoals Shehu het uitdrukt, 'verlichte leden uit de middenklasse'. Een Nigeriaans 'Redelijk Alternatief' zou je hen ook kunnen noemen. Mannen en vrouwen, van alle leeftijden, gekleed in spijkerbroek of hijab, en afkomstig uit vele windstreken van Nigeria. Een uiterst loyale club, - die de afgelopen driehonderd dagen het doel nog geen stap dichterbij heeft weten te krijgen.

Hun bijeenkomsten vormen een seculiere variant op een mis in de Evangelische Broederkerk in Yola. Wat bij de een vaste gebeden zijn, zijn bij de mensen in Abuja vaste spreekkoren. Vroom gevouwen handen worden hier gebalde vuisten (naast nog steeds vriendelijk kijkende gezichten). En ook zij gaan, aan het slot van elke bijeenkomst, het zingen niet uit de weg: 'All we are saying, is bring back our girls.'

Voor de regering-Jonathan is duidelijk dat het hier gaat om een groep die zich laat misbruiken door de politieke oppositie. De dagelijkse betogers in het park ontkennen dat. Maar dat zij tégen het huidige bewind zijn, valt niet te ontkennen. 'Een stem bij de verkiezingen voor dezelfde regering', zegt een van de sprekers tijdens de bijeenkomst in het park, 'zou een verraad aan de intelligentie zijn.'

De zaak van de meiden van Chibok levend houden, in de hoop dat ook de meiden zelf in leven zijn. Veel meer kunnen de BBOG-mensen niet doen. Maar minder willen zij niet. 'We kunnen als natie niet verder als 219 van onze dochters bij terroristen zijn', zegt Aisha Yesufu, een zakenvrouw en dagelijkse bezoekster. 'Het gevecht om de meiden van Chibok is een gevecht om de ziel van Nigeria.'

Meer over