Brievenbusleed

Direct na onze verhuizing begonnen we met het repareren en vervangen van de meest in het oog lopende zaken. Hiertoe behoorde ook de bekende groene PTT-brievenbus, die overduidelijk een van de voorafgaande Oud-en-Nieuw-vieringen ternauwernood overleefd had....

Van m'n ouders mochten we een mooie nieuwe kopen. Omdatwe iets aparts wilden, gingen er enige maanden overheen eer we een bus hadden gevonden met het juiste model en het juiste formaat. De keus viel uiteindelijk op een Amerikaans model, beschilderd met wilde eenden, compleet met een rode plastic wimpel, die omhoog gezet kon worden als er post in zat.

Niet modern en strak genoeg naar de zin van mijn echtgenoot, maar na enig aandringen van mijn kant mocht de bus dan toch aangeschaft worden. De eerstvolgende zaterdag werd een dikke vandaalbestendige houten paal gekocht, die diep in de grond werd verankerd. Daarbovenop kwam de brievenbus, vastgezet met vier grote schroeven. Prachtig stond hij en ook onze krantenjongen en postbode hadden er duidelijk schik in want elke morgen stond de rode wimpel vrolijk omhoog ten teken dat er iets in de bus zat.

Enige tijd later werd onze nieuwe keuken bezorgd. De vrachtwagen reed achteruit de oprit op en ik hoorde binnen een geluid, dat onmiskenbaar aangaf dat er iets bepaald niet goed ging met de brievenbus. Toen ik kwam kijken lag de bus op z'n rug tussen de planten. De vrachtwagen had hem net geraakt, waardoor hij niet van z'n onderstel was afgebroken maar ook nog een scheur had opgelopen. Ergernis alom.

Er werd maar weer een nieuwe gekocht, die we op de oude paal monteerden en zowel wij als de postbode en krantenbezorger waren weer tevreden. De volgende teleurstelling kwam niet lang daarna, toen een aantal collecterende schoolkinderen te lang bij de overbuurvrouw moest wachten op een klasgenootje.

Uit verveling hielpen zij intussen onze brievenbus van z'n beschilderde bovenlaag af. Deze vonden we verspreid in tientallen kleine stukjes terug in de voortuin. Wat we overhielden was een weliswaar modernere zwarte versie, maar toch was het mooie eraf. Toen we een een paar weken later de plastic wimpel kapot op de oprit vonden, was voor mij de lol er af. Ik hoefde geen nieuwe meer.

Een jaar lang heeft de enigszins gehavende bus dienst gedaan naar alle tevredenheid. Tot gisteravond. We kwamen in de stromende regen thuis na een verjaardagsfeestje. M'n man zag het meteen toen we de oprit opreden, de brievenbus was weg en alleen de houten paal stond er nog met daar bovenop een zielig kleddernat doorweekt bundeltje post in een dun plastic zakje.

We zijn nu gedwongen weer iets nieuws te kopen. Voorlopig echter hangt er als alternatief voor de brievenbus aan de paal een grote plastic zak met reclameopdruk van een plaatselijke winkel.

K. Langendoen-Mellegers, Gorssel

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 221.

In verband met een binnenkort te verschijnen bundeling van de honderd beste bijdragen aan NL verzoeken wij de volgende lezers contact op te nemen met de redactie (020-5623038 of 020-5622530): A.M. Mulder, Arno Hogendoorn, Erika Monterie-Adam, Dick van Meersbergen, S.J. Tesselaar, Erna Zuidgeest, Liesbeth Meijer, H. Meesters, H.C. Kloppenburg, Bemje Puyt, Lippe de Vries, Heleen Polter, Antoni Barten, John Arts, Karst Bootsma, Neeltje Stoellen, Kees Fens, Kees Kuijs, Lia Dasberg, Chrisje van de Stene, Leontine Trijber, Mirjam de Wal, K. Moujdy, Erik ten Have, Annemieke Schaap, Ben Vroom, Henk Wolf, Truus Postma, Corrie Ebbers, Margreet Bloemendaal, Maria Heemstra, Ina van Wijngaarden, Eduard Boezer, Carolien Kamphuis, Anne-Marie op het Veld, Maria van Groeningen, Tia de Smit, Leonoor van Dam van Isselt, Ruud Schotting, Jacob Van Hemert, E.J.J. Castricum, Miriam van Duuren, Trieneke Leeuwerik, C. Coumans, Roheka Klein en Herman I. de Wolde.

Meer over